Pagkalipas ng Pitong Taon Mula Nang Magdiborsyo, Natigilan Siya Nang Makita ang Mukhang Kamukhang-kamukha Niya…

Alas-onse ng gabi, nawalan ng kuryente ang buong lumang condominium sa Makati matapos ang malakas na bagyo.

Malakas ang hampas ng ulan sa bubong na yero, habang ang tubig-ulan ay umaagos sa pasilyo na parang nagyeyelong ilog. Sa maliit na apartment sa ikalabindalawang palapag, nakaupo si Isabel sa tabi ng hapag-kainan, nanginginig habang ang mahinang liwanag ng kandila ay tumatama sa maputla niyang mukha.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Gabriel suot pa rin ang basang suit, malamig ang mukha matapos ang buong araw sa De La Cruz Holdings.

Kagagaling lang niya sa pagpirma ng kontrata sa Cebu. Naantala ang flight dahil sa bagyo, namatay pa ang cellphone niya sa biyahe. Ngunit ang unang bumungad sa kanya pagpasok sa bahay ay isang pares ng sapatos ng lalaki sa harap mismo ng silid-tulugan.

Natigilan si Gabriel.

Dumilim ang kanyang mga mata.

Mula sa loob ng kwarto, may narinig siyang boses ng lalaki:

“Isabel, nasaan ang gamot ng mama mo?”

Parang tumigil ang mundo ni Gabriel nang ilang segundo.

Pagkatapos ay napangiti siya nang mapait.

Mahina lamang ang tawa niya… pero sapat para manginig ang kamay ni Isabel habang hawak ang baso ng tubig.

“Kaya pala.”

Agad na tumayo si Isabel.

“Gabriel, pakinggan mo muna ako—”

Bumukas ang pinto ng kwarto.

Isang batang lalaki na naka-simpleng polo ang lumabas, may hawak na kahon ng gamot.

Nagyelo ang hangin.

Tinitigan ni Gabriel ang lalaki. Pagkatapos ay si Isabel.

“May dinala kang lalaki sa bahay natin?”

“Hindi ito tulad ng iniisip mo!” tarantang lumapit si Isabel. “Doktor siya ng mama ko—”

“Doktor?” madiing sabi ni Gabriel. “Dis-oras ng gabi? Habang wala ang asawa mo?”

Mabilis na sumagot ang lalaki:

“Maling akala lang ito. Inatake ng hirap sa paghinga ang mama ni Isabel kaya ako—”

“Tumahimik ka.”

Malamig na putol ni Gabriel.

Hindi pa siya kailanman nagalit nang ganoon.

Sa loob ng anim na taong pagsasama, si Isabel ay palaging mahinahon at mapagmahal. Akala niya noon, siya na ang pinakamaswerteng lalaki sa Manila nang mapangasawa niya ito.

Hanggang sa nakaraang tatlong buwan.

Madalas lumabas si Isabel tuwing gabi.

Palihim na sumasagot ng tawag sa banyo.

May pagkakataon pa ngang sinabi ng kanyang assistant na nakita raw si Isabel na may kasamang lalaki sa St. Luke’s Hospital.

Lahat ng hinalang pilit niyang ibinaon… sabay-sabay na sumabog sa gabing iyon.

Nanginginig ang boses ni Isabel.

“Gabriel, please… hindi kita kailanman niloko.”

“Kung gano’n, ano ang tinatago mo?”

Natigilan si Isabel.

At ang isang segundong pag-aalinlangan na iyon… lalo lamang nagpalamig sa mga mata ni Gabriel.

Tumango siya habang mapait na ngumiti.

“Hanggang ngayon, hindi mo pa rin kayang magsabi ng totoo.”

“Hindi gano’n—”

“Tama na.”

Hinubad ni Gabriel ang singsing nila sa kasal at marahang inilapag sa mesa.

Maliit lamang ang tunog ng pagtama nito sa kahoy.

Pero parang durog na durog ang puso ni Isabel.

“Tapos na tayo.”

Kasabay noon, kumidlat sa labas at nagliwanag ang buong silid.

Namutla si Isabel.

“Gabriel… huwag naman…”

Matagal siyang tinitigan ni Gabriel.

Sa mga matang iyon, wala na ang dating lambing ng lalaking nagpupuyat noon kapag may sakit siya, o bumibiyahe sa gitna ng ulan para lamang bilhan siya ng paborito niyang cake sa Quezon City.

Puro pagod at pagkadismaya na lamang ang natira.

“Pagod na ako.”

Pagkasabi niyon, tumalikod si Gabriel at umalis.

Humabol si Isabel, halo ang luha sa tubig-ulan sa pasilyo.

“Gabriel!”

Ngunit nagsara na ang elevator.

Gabing iyon, mag-isang umupo si Isabel sa labas ng apartment hanggang mag-umaga.

At si Gabriel… hindi na bumalik pa.

Pagkaraan ng tatlong araw, nagulat ang buong business world sa Manila nang mabalitang lumipad si Gabriel De La Cruz papuntang Singapore para sa isang long-term project.

Walang nakakaalam na bago siya umalis, pirmado na ang divorce papers.

Walang nakakaalam na nawalan ng malay si Isabel matapos siyang pumirma.

At lalong walang nakakaalam…

Na noong araw na iyon, may isang lihim na sinabi ang doktor kay Isabel na hindi kailanman narinig ni Gabriel.

—

Pitong taon ang lumipas.

Malaki na ang ipinagbago ng Manila.

Nagliliwanag ang BGC sa gabi, habang nagsisitaasan ang mga bagong gusali.

Si Gabriel ngayon ay isa nang makapangyarihang pangalan sa mundo ng pananalapi sa Southeast Asia.

Malamig.

Tahimik.

Walang iskandalo.

Walang babaeng nakikita sa tabi niya.

Sabi-sabi ng mga tao, hindi raw niya kailanman nalimutan ang dati niyang asawa.

Pero walang naglalakas-loob magtanong.

Huminto ang mamahaling sasakyan sa harap ng Grand Hyatt Manila sa isang maulang hapon.

Bumaba si Gabriel kasama ang kanyang mga bodyguard at assistant.

Dumalo siya sa charity auction para sa mga batang may congenital heart disease.

Ngunit pagpasok pa lamang niya sa lobby…

May narinig siyang tawa ng bata mula sa likuran.

Malinaw.

Pamilyar.

Awtomatikong napalingon si Gabriel.

At bigla siyang natigilan.

Ilang metro mula sa kanya, may isang batang lalaki na halos anim na taong gulang, yakap ang bola habang tumatakbo sa hallway ng hotel.

Parehong-pareho ng mga mata niya.

Pati ngiti… nakakagulat na kahawig niya.

At sa likod ng bata…

Nakatayo si Isabel.

Maganda pa rin ito tulad noon, ngunit mas kalmado at mas payapa na ang mga mata.

Nanigas si Gabriel.

Nagulo ang paghinga niya.

Samantala, huminto ang batang lalaki nang makita siya.

Pagkatapos ay marahang nagtanong:

“Mommy… bakit po kamukha ko yung uncle na ’yon?”

Natigilan si Gabriel.

Parang may humigpit sa dibdib niya habang nakatingin sa batang nasa harapan niya.

Ang maliit na mukha nito.

Ang mga mata.

Ang paraan ng pagkiling ng ulo.

Parang salamin ng sarili niyang kabataan.

“M-Mommy…” ulit ng bata habang hawak ang bola. “Kilala mo po ba siya?”

Hindi agad nakasagot si Isabel.

Pitong taon.

Pitong taon niyang inisip ang sandaling ito.

Pero ngayong nasa harapan na niya si Gabriel, pakiramdam niya bumalik siya sa gabing iniwan siya nito sa gitna ng bagyo.

Tahimik na lumapit si Gabriel.

Halos hindi niya marinig ang sarili niyang boses.

“Ilang taon na siya?”

Napayuko si Isabel.

“Anim.”

Isang salitang sapat para wasakin ang lahat ng pilit itinayo ni Gabriel sa loob ng pitong taon.

Anim.

Ibig sabihin…

Buntis na si Isabel noong gabing iniwan niya ito.

Nanlamig ang buo niyang katawan.

Napaatras siya nang bahagya na parang nawalan ng balanse.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon…

Nakaramdam ng takot si Gabriel De La Cruz.

Hindi takot mawalan ng negosyo.

Hindi takot malugi.

Kundi takot na baka wala na siyang karapatang tawaging “ama” ang sarili niya.

Tahimik na nagsalita si Isabel.

“Gabriel… hindi ko planong sabihin sa’yo rito.”

“Bakit hindi mo sinabi?”

May bahagyang panginginig sa boses niya.

Hindi galit.

Kundi sakit.

Matagal siyang tinitigan ni Isabel bago marahang ngumiti nang mapait.

“Sinubukan ko.”

Parang may matalim na bagay na tumusok sa dibdib ni Gabriel.

Dahan-dahang nagpatuloy si Isabel.

“Noong araw na pumirma ako ng divorce papers… saka ko nalaman na buntis ako.”

Napapikit si Gabriel.

Naalala niya ang gabing iyon.

Ang singsing na iniwan niya sa mesa.

Ang mukha ni Isabel habang umiiyak sa hallway.

At ngayon saka lang niya naintindihan kung bakit hindi ito tumakbo para pigilan ang divorce pagkatapos noon.

“Tumawag ako sa Singapore,” mahinang sabi ni Isabel. “Pero lahat ng utos mo noon… huwag akong ikonekta sa’yo.”

Parang nawalan ng hangin si Gabriel.

Oo.

Inutusan niya noon ang assistant niya na harangin lahat ng tawag ni Isabel.

Dahil galit na galit siya.

Dahil ayaw na niyang marinig ang kahit anong paliwanag.

Tahimik na tumulo ang ulan sa labas ng hotel glass wall.

Samantala, ang batang lalaki ay palipat-lipat ng tingin sa kanilang dalawa.

“Mommy…” bulong nito. “Bakit parang iiyak si uncle?”

Biglang napaluhod si Gabriel sa harap ng bata.

Ngayon malapit na malapit na niya itong nakikita.

May maliit na nunal sa ilalim ng mata.

Katulad niya.

Pati ang pilikmata.

Pati ang hugis ng labi.

Parang may kumuha ng mukha niya at ginawang bata.

“Ano pangalan mo?” paos niyang tanong.

Ngumiti ang bata.

“Lucas.”

Lucas De La Cruz.

Halos mawalan ng tibok ang puso ni Gabriel nang marinig ang apelyido.

Hindi itinago ni Isabel ang anak niya.

Hindi nito binura ang pangalan niya.

Kahit siya ang unang bumitaw.

Biglang naramdaman ni Gabriel ang matinding hiya sa sarili.

Pitong taon.

Pitong taon niyang iniwan mag-isa ang mag-ina.

Habang siya’y abala sa trabaho, negosyo, interviews, awards…

May batang lumalaki na walang ama.

At isang babae na minsang minahal niya nang buong-buo ang tahimik na lumalaban mag-isa.

“Gabriel.”

Napatingala siya kay Isabel.

Kalma ang mukha nito.

Pero may lungkot pa rin sa mga mata.

“May sakit si Lucas.”

Parang tumigil ulit ang mundo.

“Ano?”

Napayakap si Isabel sa anak.

“Congenital heart disease.”

Biglang naalala ni Gabriel ang charity event.

Mga batang may sakit sa puso.

Kaya pala naroon si Isabel.

“Hindi malala noong una,” nanginginig na sabi ni Isabel. “Pero nitong nakaraang taon… lumala.”

“Bakit hindi mo ako hinanap?”

Biglang natawa si Isabel.

Mahina.

Pagod.

“At paano kita hahanapin? Noong iniwan mo kami, malinaw mong sinabi na ayaw mo nang bumalik.”

Napababa ng ulo si Gabriel.

Wala siyang maisagot.

Dahil totoo.

Siya ang umalis.

Siya ang hindi nakinig.

Siya ang naniwalang pagtataksil ang lahat.

Dahan-dahang lumapit si Lucas kay Gabriel.

Maliit ang boses nito.

“Uncle… bakit po umiiyak kayo?”

Doon lang napagtanto ni Gabriel na basa na pala ang mukha niya.

Pitong taon.

Pitong taon siyang hindi umiiyak.

Pero ngayon, sa harap ng batang ito… tuluyan siyang nabasag.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang maliit na kamay ni Lucas.

Mainit.

Totoo.

Anak niya.

“Lucas…” hirap na hirap niyang sambit. “Ako ang daddy mo.”

Nanlaki ang mata ng bata.

“Talaga?”

Tumango si Gabriel habang umiiyak.

At sa susunod na segundo, niyakap siya ng bata nang walang pag-aalinlangan.

Parang matagal na nitong hinihintay ang yakap na iyon.

Tuluyang napaiyak si Gabriel habang mahigpit na yakap ang anak.

Samantala, si Isabel ay tahimik lamang na nakatingin.

Pitong taon niyang inisip na baka dumating ang araw na kamuhian siya ni Gabriel.

Pero hindi niya inasahang ang unang gagawin nito ay yakapin ang anak nila na parang pinakamahalagang bagay sa mundo.

—

Mula sa gabing iyon, nagbago ang buhay ni Gabriel.

Kinabukasan pa lamang, ipinagpaliban niya lahat ng business meetings.

Nagulat ang buong kumpanya.

Mas nagulat pa sila nang malaman nilang personal na sinamahan ni Gabriel si Lucas sa check-up sa St. Luke’s.

Tahimik na nakaupo si Gabriel habang pinapaliwanag ng doktor ang kondisyon ng bata.

“Maganda ang chance ng operasyon,” sabi ng cardiologist. “Pero kailangan natin itong gawin sa lalong madaling panahon.”

Mahigpit na hawak ni Gabriel ang medical file.

“Gawin natin lahat ng kailangan.”

Hindi niya hinayaang gumastos si Isabel kahit piso.

Pero higit sa pera…

Oras ang ibinigay niya.

Araw-araw niyang sinusundo si Lucas.

Tinuruan niya itong magbasketball sa condo garden.

Binilhan ng maliit na piano dahil nalaman niyang mahilig ito sa music.

At gabi-gabi, tinatawagan niya bago matulog.

Unti-unti, nasanay si Lucas na may “Daddy Gabriel” sa buhay niya.

At bawat tawag na “Daddy”…

Parang unti-unting binubuo muli ang pusong matagal nang wasak.

Pero hindi ganoon kadaling ayusin ang lahat.

Isang gabi, nadatnan ni Gabriel si Isabel na mag-isang nakaupo sa balcony habang umuulan.

Tahimik siyang lumapit.

“Galit ka pa rin sa’kin.”

Hindi iyon tanong.

Napangiti nang mahina si Isabel.

“Matagal akong nagalit.”

Tahimik silang dalawa.

Pagkatapos ay nagsalita si Isabel.

“Alam mo ba kung ano pinakamasakit?”

Napapikit si Gabriel.

“Na hindi mo man lang ako pinakinggan.”

Parang may dumagan sa dibdib niya.

“Sorry.”

Mabilis na tumulo ang luha ni Isabel.

“Minahal kita nang totoo, Gabriel.”

“I know.”

“Pero sa isang gabi lang… mas pinili mong paniwalaan ang hinala mo kaysa sa anim na taon nating pagsasama.”

Hindi makatingin si Gabriel.

Dahil bawat salita nito ay totoo.

Buong buhay niya, sanay siyang kontrolado ang lahat.

Negosyo.

Tao.

Sitwasyon.

Pero noong gabing iyon, hinayaan niyang kontrolin siya ng galit.

At nawala sa kanya ang pinakamahalagang pamilya.

“Hindi ko hinihingi na patawarin mo agad ako,” paos niyang sabi. “Pero hayaan mong bumawi ako.”

Tahimik si Isabel.

Pagkatapos ng ilang segundo, marahan itong nagsalita.

“Hindi na tayo katulad ng dati.”

“Alam ko.”

“Takot pa rin akong masaktan ulit.”

Dahan-dahang lumapit si Gabriel.

Hindi niya ito hinawakan.

Hindi niya pinilit.

Kundi marahan lamang niyang sinabi:

“Kung kailangan kong maghintay habang-buhay… gagawin ko.”

At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…

Nakita ulit ni Isabel ang dating Gabriel na minahal niya noon.

Hindi ang malamig na CEO.

Kundi ang lalaking kayang magmaneho sa gitna ng ulan para lang dalhan siya ng cake.

—

Dumating ang araw ng operasyon ni Lucas.

Tahimik ang buong ospital.

Halos hindi bumitiw si Gabriel sa kamay ng anak bago ito ipasok sa operating room.

“Daddy…”

Lumuhod siya agad.

“Hmm?”

Kapag gumaling ako… pwede ba tayong mag-beach?”

Napatawa si Gabriel kahit naiiyak.

“Pwede. Kahit saan mo gusto.”

“Kasama si Mommy.”

Napatingin si Gabriel kay Isabel.

Tahimik lang itong umiiyak sa gilid.

Ngumiti si Gabriel kay Lucas.

“Oo. Kasama si Mommy.”

Anim na oras ang operasyon.

Anim na oras na parang impyerno para sa kanilang dalawa.

At nang lumabas ang doktor na nakangiti—

“Successful ang surgery.”

Tuluyang napaiyak si Isabel.

Mabilis siyang sinalo ni Gabriel bago pa ito matumba.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon…

Mahigpit niya itong nayakap ulit.

Hindi bilang dating asawa.

Kundi bilang babaeng mahal pa rin niya.

—

Makalipas ang ilang buwan, muling naging maingay ang isang simbahan sa Quezon City.

Parehong simbahan kung saan sila ikinasal noon.

Pero ngayon, mas simple.

Mas tahimik.

Mas totoo.

Nakasuot ng puting bestida si Isabel habang hawak ang kamay ni Lucas.

Samantala, si Gabriel ay nakatayo sa altar, hindi maitago ang panginginig ng mga kamay.

“Daddy,” bulong ni Lucas, “wag ka na pong iiyak.”

Natawa ang mga bisita.

Pero tumulo pa rin ang luha ni Gabriel.

Dahil minsan sa buhay niya, naniwala siyang huli na ang lahat.

Na hindi na maaayos ang nasira niyang pamilya.

Pero heto sila ngayon.

Magkasama ulit.

At habang dahan-dahang isinusuot niya ang singsing sa daliri ni Isabel, mahina niyang sinabi:

“This time… I’ll listen. I promise.”

Tahimik na umiyak si Isabel habang tumatango.

Sa labas ng simbahan, tumigil na ang ulan.

At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…

Nakauwi na rin sa wakas si Gabriel De La Cruz.