“APAT NA TAON KONG TINULUNGAN ANG ROOMMATE KO… PERO NOONG ARAW NA SINUNDO AKO NG TATAY KO SA PAMAMAGITAN NG HELICOPTER, NAPAGKAMALAN NIYA ITO BILANG ‘SUGAR DADDY’ NIYA”

Mainit at nakakasakal ang sikat ng araw ng Mayo sa Manila.

Punong-puno ng tao ang campus ng Ateneo de Manila University noong araw ng graduation.

Ako si Anika Reyes.

At ngayong araw, opisyal na akong magtatapos sa kolehiyo.

Ang roommate kong si Bianca Dela Cruz ay gaya pa rin ng dati.

Siya ang sentro ng atensyon.

Suot niya ang puting dress na hapit sa katawan, may Van Cleef bracelet sa pulso, at kumikislap ang Jimmy Choo heels niya sa ilalim ng araw.

Pati ang bouquet niya para sa graduation ay imported pa raw mula Ecuador.

“Feeling ko bibigyan niya ako ng bagong kotse ngayon.”

Ngumiti si Bianca habang nag-aayos ng buhok.

“O baka condo sa BGC.”

Agad namang napahanga ang mga babaeng nasa paligid niya.

Walang nagduda sa sinabi niya.

Dahil sa loob ng apat na taon, namuhay si Bianca na parang tunay na prinsesa.

Linggo-linggo may driver na sumusundo sa kaniya.

Paiba-iba ang Dior bag.

Five-star hotel sa Makati, rooftop restaurant sa Bonifacio Global City, resort sa Boracay…

Napakagarbo ng buhay niya kaya ang iba ay wala nang magawa kundi tumingin na lang nang may inggit.

At ayon sa kaniya, lahat iyon ay galing sa isang misteryosong lalaki.

Isang lalaking palagi niyang tinatawag na:

“Daddy.”

Hindi niya kailanman ipinakilala sa amin ang lalaking iyon.

Ang lagi lang niyang sinasabi:

“Ayaw niyang magpakita sa ibang tao.”

Noong una, akala ko boyfriend niya lang na mas matanda.

Pero kalaunan, naramdaman kong hindi iyon ganoon kasimple.

“Anika.”

Lumingon sa akin si Bianca.

“Pupunta ba pamilya mo ngayon?”

Tumango ako.

“Susunduin ako ng tatay ko.”

“Ah…”

Tiningnan niya ang simpleng damit ko, saka ngumiti na may halong awa.

“Nagmamaneho pa rin ba siya ng taxi sa Quezon City?”

Ilang segundo akong natahimik.

Pagkatapos ay tumango.

“Oo.”

Iyon ang kasinungalingang ginamit ko sa loob ng apat na taon.

Walang sinuman sa dorm ang nakakaalam kung sino talaga ang tatay ko.

Ang pangalan niya ay Alejandro Reyes.

May-ari ng Reyes Aviation, isa sa pinakamalaking kumpanya ng helicopter tours sa Pilipinas.

Pero mula pagkabata, lagi niyang sinasabi sa akin:

“Kung gusto mong magkaroon ng tunay na kaibigan, huwag mong ipagyabang na mayaman ka.”

Kaya sa loob ng apat na taon, namuhay ako na parang ordinaryong estudyante.

Sumasakay ako ng jeepney.

Kumakain sa carinderia.

Nagsusuot ng local brand.

Walang nakakaalam kung magkano ang allowance ko bawat buwan.

Wala ring nakakaalam na ang luma kong cellphone ay backup phone lang.

“Mabuti na rin iyon.”

Inayos ni Bianca ang buhok niya.

“Kapag kailangan mo ng trabaho pagkatapos ng graduation, puwede kong pakiusapan si Daddy na tulungan ka.”

Hindi ako sumagot.

Dahil sa sandaling iyon—

Isang malakas na ingay ang biglang umalingawngaw sa ibabaw ng campus.

“Helicopter?”

May sumigaw.

Sabay-sabay na nagtaas ng tingin ang lahat.

Isang itim na helicopter ang dahan-dahang bumaba sa football field sa likod ng paaralan.

Umikot nang malakas ang propeller nito at nagpalipad ng alikabok sa paligid.

Nagkagulo agad ang mga tao.

Maraming estudyante ang naglabas ng cellphone para kumuha ng video.

Nang bumukas ang pinto ng helicopter—

Biglang tumayo si Bianca.

Namuti ang mukha niya, pagkatapos ay napalitan iyon ng matinding tuwa.

“Si Daddy!”

Sigaw niya.

Pagkatapos ay mabilis siyang tumakbo papunta sa field habang hawak ang laylayan ng damit niya.

Natigilan ako.

Isang malamig na pakiramdam ang unti-unting gumapang sa likod ko.

Hindi maaari.

Hindi puwedeng ganoon kalaki ang pagkakataon.

Pero sa sumunod na segundo—

Ang lalaking bumaba mula sa helicopter ang nagpahinto sa paghinga ko.

Tatay ko iyon.

Nakasuot siya ng simpleng itim na polo, may sunglasses, at kitang-kita ang awtoridad sa bawat hakbang niya.

Pagkakita sa kaniya—

Tumakbo si Bianca palapit.

“Daddy!”

Yakap niya agad sa braso ng tatay ko sa harap ng daan-daang estudyante.

“Miss na miss na kita!”

Parang sumabog ang buong campus.

“Diyos ko…”

“Totoo palang may mayamang lalaki si Bianca…”

“Si Alejandro Reyes ba iyon?”

“May-ari ng Reyes Aviation?”

Umingay ang paligid sa bulungan.

Nakatayo ako hindi kalayuan, mahigpit ang hawak sa toga ko.

Kumunot ang noo ng tatay ko habang nakatingin sa babaeng nakakapit sa braso niya.

Halatang hindi niya ito kilala.

“Pasensya na…”

Mahinahon siyang nagsalita.

“Sino ka?”

Nanigas ang ngiti sa mukha ni Bianca.

Pinilit niyang tumawa.

“Daddy… huwag ka ngang magbiro…”

Pagkatapos ay nilambingan pa niya ang boses.

“Hindi ba noong isang linggo sinabi mong bibilhan mo ako ng penthouse?”

Biglang tumahimik ang paligid.

Tinitigan siya ng tatay ko nang ilang segundo.

Pagkatapos ay dahan-dahang lumibot ang tingin niya sa mga tao.

Hanggang huminto iyon sa akin.

“Anika.”

Tawag niya.

“Kilala mo ba ang babaeng ito?”

Sa sandaling iyon—

Dahan-dahang lumingon si Bianca sa direksiyon ng tingin ng tatay ko.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Unti-unting lumaki ang mga mata niya.

Parang nakakita siya ng multo.

Nakatayo lang ako.

Hinahampas ng hangin mula sa helicopter ang buhok ko.

Tila nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

Tumingin si Bianca sa akin.

Pagkatapos ay tumingin siya ulit sa tatay ko.

Nagsimulang manginig ang labi niya.

“Anika…”

Paos ang boses niya.

“Tatay… mo?”

Dahan-dahan akong lumakad palapit sa kanila.

Sa harap ng daan-daang matang nakatingin.

Huminto ako sa harap niya.

Tiningnan ko ang kamay niyang nakakapit pa rin sa braso ng tatay ko.

Pagkatapos ay tinaas ko ang tingin.

At ngumiti nang napakalamig.

“Bianca.”

“Sapat na ba ang yakap mo sa tatay ko?”

Nang marinig ni Bianca ang mga sinabi ko, para siyang nawalan ng lakas sa buong katawan.

Unti-unti niyang binitiwan ang braso ng tatay ko.

Namumutla ang mukha niya habang nanginginig ang mga kamay.

Sa paligid namin, tuluyan nang nagkagulo ang buong football field.

Halos lahat ng estudyante ay nakatingin sa amin.

May mga nagbubulungan.

May mga nagvi-video.

At may ilan pang hindi makapaniwala sa eksenang nasasaksihan nila.

“Anika Reyes pala siya?”

“Anak siya ni Alejandro Reyes?”

“Hindi ba sinabi ni Bianca na sugar daddy niya iyon?”

“Diyos ko… ano ba talaga ang nangyayari?”

Pakiramdam ko ay bumagal ang takbo ng oras.

Tiningnan ako ni Bianca na parang nagmamakaawa.

“Anika… hindi ito ang iniisip mo…”

Malamig akong napangiti.

“Talaga ba?”

Mahigpit ang pagkakakunot ng noo ng tatay ko.

Halatang sinusubukan niyang intindihin ang buong sitwasyon.

“Anika.”

Mahinahon niyang tawag sa akin.

“Ano bang ibig sabihin nito?”

Huminga ako nang malalim.

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon…

Pakiramdam ko handa na akong sabihin ang lahat.

“Si Bianca po ang roommate ko sa dorm.”

Tahimik ang paligid.

“At sa loob ng apat na taon, palagi niyang ikinukuwento na may mayaman siyang ‘Daddy’ na sumusuporta sa kaniya.”

Bahagyang nanigas ang mukha ng tatay ko.

Nagpatuloy ako.

“Mga designer bag.”

“Mga condo.”

“Mga five-star hotel.”

“Mga mamahaling regalo.”

“Lahat daw po iyon ay galing sa isang lalaking hindi niya kailanman ipinakita sa amin.”

Unti-unting bumaba ang tingin ng tatay ko kay Bianca.

At doon ko unang nakita ang pagbabago ng ekspresyon niya.

Hindi galit.

Kundi pagkadismaya.

Matinding pagkadismaya.

“Hindi ko alam…”

Mahinang sabi ni Bianca habang umiiyak.

“Hindi ko alam na anak mo si Anika…”

“Pero alam mong may pamilya ako.”

Diretsahang sagot ng tatay ko.

Biglang natahimik si Bianca.

Parang hindi siya makahinga.

“Daddy…”

“Stop calling me that.”

Malamig ang boses ng tatay ko.

At sa sandaling iyon, tuluyang bumagsak ang mukha ni Bianca.

Hindi ko akalaing masasaktan ako nang ganoon.

Hindi dahil may relasyon sila.

Kundi dahil sa katotohanang may bahagi ng buhay ng tatay ko na hindi ko alam.

May mga gabing akala ko nasa business trip siya.

May mga weekend na sinabi niyang may meeting.

Hindi ko inisip na may ibang babae.

Lalo na hindi ko inisip na ang babaeng iyon ay ang roommate kong kasama kong matulog, kumain, at umiyak sa loob ng apat na taon.

Biglang lumapit ang assistant ng tatay ko.

“Sir, marami nang tao rito. Kailangan na po nating umalis.”

Tumango si Papa.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Sumama ka muna sa akin.”

Tahimik akong tumango.

Pero bago ako sumakay sa helicopter—

Biglang lumuhod si Bianca sa harap ko.

Napatili ang ilang estudyante sa gulat.

“Anika please…”

Humahagulgol siya habang nakakapit sa laylayan ng toga ko.

“Huwag mong sirain ang buhay ko…”

“Hindi ko sinasadya…”

“Minahal ko talaga siya…”

Napapikit ako.

At sa wakas…

May isang alaala na malinaw na bumalik sa isip ko.

Noong first year kami.

Umiiyak si Bianca sa kama niya dahil wala siyang pambayad ng tuition.

Ako ang nagpautang.

Noong second year.

Nagkasakit ang nanay niya.

Ako ang tumulong.

Noong third year.

Wala siyang damit para sa isang competition.

Ako ang bumili.

Tinuring ko siyang kapatid.

Samantalang siya…

Tahimik na pumapasok sa mundo ng tatay ko.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang galit ko.

Pero sa sandaling iyon—

Naawa na lang ako sa kaniya.

Dahan-dahan kong tinanggal ang kamay niya sa damit ko.

“At ano ang gusto mong gawin ko?”

Umiiyak siyang napailing.

“Please… huwag mo akong ipahiya…”

Tahimik akong tumingin sa kaniya.

Pagkatapos ay nagsalita ako nang mahina.

“Bianca.”

“Matagal mo nang ipinahiya ang sarili mo.”

Pagkatapos noon, iniwan ko siya roon.

Habang nakaluhod sa gitna ng football field.

Habang pinapanood ng buong campus.

At habang unti-unting nawawala ang lahat ng marangyang mundong ipinagmamalaki niya noon.

---

Hindi naging maayos ang sumunod na mga araw.

Pagdating namin sa bahay, unang beses kong nakitang hindi agad nakapagsalita ang tatay ko.

Tahimik lang siya habang nakaupo sa living room.

Ako naman ay nakatayo sa harap ng malaking bintana.

Tanaw ang skyline ng Makati.

“Galit ka ba sa akin?”

Mahina niyang tanong.

Hindi agad ako sumagot.

“Hindi ko alam.”

At iyon ang totoo.

Hindi ko alam kung galit ba ako.

Nasasaktan.

Nadidismaya.

O nalulungkot.

“Anika…”

Huminga siya nang mabigat.

“Walang relasyon sa pagitan namin.”

Napalingon ako.

“Hindi kami magkasintahan.”

“Tinulungan ko lang siya.”

Napatawa ako nang mapait.

“Tinulungan?”

Tumango siya.

“Nagkakilala kami sa isang restaurant sa Taguig.”

“Working student siya noon.”

“Palagi siyang umiiyak dahil wala raw siyang pamilya.”

“Unti-unti ko siyang tinulungan.”

“Pero hindi ko kailanman hinawakan o niligawan ang babaeng iyon.”

Natigilan ako.

“Kung ganoon… bakit ka niya tinatawag na Daddy?”

Napapikit si Papa.

“At iyan ang pagkakamali ko.”

Tahimik ang buong sala.

“Masyado akong naging malambot.”

“Hinayaan kong maging dependent siya.”

“Binigyan ko siya ng allowance.”

“Condo.”

“Sasakyan.”

“At nang mapansin kong lumalampas na siya sa limitasyon…”

“Sinubukan kong umiwas.”

Unti-unti akong napaupo.

“Pero bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Malungkot siyang ngumiti.

“Dahil hindi ko alam na roommate mo siya.”

Tumulo ang luha ko.

Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang lahat.

Hindi ko na napigilan.

Agad siyang lumapit sa akin.

At mahigpit akong niyakap.

“Sorry, anak.”

“Hindi ko intensyong saktan ka.”

Mula nang mamatay si Mama…

Kami na lang dalawa ang natira sa mundo ng isa’t isa.

At sa sandaling iyon—

Naramdaman kong mas mahalaga ang relasyon naming mag-ama kaysa sa kahit anong kasinungalingan ni Bianca.

---

Pagkaraan ng isang linggo, naging viral ang video sa campus.

Buong social media pinag-uusapan si Bianca.

May ilan na nang-insulto sa kaniya.

May ilan ding naaawa.

Pero hindi ko na siya hinanap.

Hanggang isang gabi—

Bigla siyang pumunta sa bahay namin sa Forbes Park.

Basang-basa siya sa ulan.

Namumugto ang mga mata.

At halatang ilang araw nang hindi natutulog nang maayos.

Hindi siya pinapasok ng guard.

Pero sinabi kong hayaan siya.

Pagpasok niya sa sala, agad siyang yumuko.

“Anika…”

“Hindi ako pumunta rito para manggulo.”

Tahimik akong nakatingin sa kaniya.

Halos hindi ko na siya makilala.

Wala na ang mamahaling makeup.

Wala na ang branded bags.

Wala na ang yabang sa mga mata niya.

Parang ibang tao na siya.

“Umalis na ako sa condo.”

Mahina niyang sabi.

“Ibinenta ko na rin lahat ng gamit.”

Hindi ako nagsalita.

“Babayaran kita.”

Bigla siyang napaiyak.

“Kahit paunti-unti.”

“At gusto ko ring humingi ng tawad sa tatay mo.”

Matagal ko siyang tinitigan.

Sinusubukan kong malaman kung nagsasabi ba siya ng totoo.

At sa unang pagkakataon…

Mukhang oo.

“Bakit?”

Tanong ko.

“Bakit ngayon ka nagsisisi?”

Tumulo ang luha niya.

“Dahil ngayon ko lang na-realize…”

“Na sa lahat ng taong tunay na nagmalasakit sa akin…”

“Ikaw iyong pinaka-inabuso ko.”

Tahimik ang buong sala.

At sa totoo lang—

Iyon lang naman ang gusto kong marinig mula sa kaniya.

Hindi pera.

Hindi luho.

Hindi paliwanag.

Kundi katotohanan.

Huminga ako nang malalim.

“At ano ang plano mo ngayon?”

Pinunasan niya ang luha niya.

“Magtatrabaho.”

“Magsisimula ulit.”

“Sa tama na.”

Matagal akong natahimik.

Pagkatapos ay dahan-dahan akong tumayo.

At inilapit ko sa kaniya ang isang envelope.

Nagulat siya.

“Ano ito?”

“Recommendation letter.”

Namumula ang mga mata niyang tumingin sa akin.

“Anika…”

“May opening sa isang hotel sa Cebu.”

“Front office trainee.”

“Hindi dahil naaawa ako sa iyo.”

“Hindi rin dahil nakalimutan ko ang ginawa mo.”

“Binibigyan lang kita ng pagkakataong magsimula ulit.”

Bigla siyang napahagulgol.

At sa pagkakataong iyon—

Hindi na siya mukhang babaeng gustong umakyat sa marangyang buhay gamit ang ibang tao.

Mukha na lang siyang isang pagod na batang babae na gustong itama ang lahat.

Pag-alis niya ng bahay namin nang gabing iyon—

Pakiramdam ko ay may malaking bigat na nawala sa dibdib ko.

---

Makalipas ang dalawang taon.

Nakatayo ako sa rooftop ng bagong hotel ng Reyes Aviation sa Cebu.

Mainit ang hangin mula sa dagat.

Habang hawak ko ang wine glass, biglang may lumapit na babae sa akin.

Nakasuot siya ng simpleng uniform ng hotel.

Maayos ang buhok.

At kalmado na ang mga mata.

“Miss Reyes.”

Ngumiti si Bianca.

“Welcome back to Cebu.”

Ilang segundo kaming nagkatitigan.

Pagkatapos ay pareho kaming natawa nang mahina.

Hindi na kami naging dating magkaibigan.

May mga sugat na hindi na talaga bumabalik sa dati.

Pero minsan…

Ang pinakamagandang ending ay hindi iyong bumabalik ang lahat.

Kundi iyong natututo kayong maging mas mabuting tao matapos masira ang lahat.

Sa ibaba ng rooftop, unti-unting lumiwanag ang buong siyudad ng Cebu.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon—

Pakiramdam ko…

Talagang malaya na ako.