Ang Peke at Malayong Byahe

Ako si Clara, tatlumpu’t dalawang taong gulang at CEO ng isang malaking international trading company. Dahil sa aking posisyon, kumikita ako ng milyon-milyon. Ang asawa kong si Troy ay isa ring direktor sa aking kumpanya. Ibinigay ko sa kanya ang posisyon dahil mahal ko siya, kahit na madalas ay umaasa lamang siya sa aking mga desisyon.

Mayroon kaming isang anak, ang tatlo-at-kalahating taong gulang na si Leo. Upang hindi mapabayaan ang bata habang nasa opisina ako, pinatira ko sa aming mansyon ang nakababata kong pinsan na si Stella para maging yaya at kasama ni Leo.

Isang araw, nagpaalam si Troy. “Babe, kailangan kong lumipad patungong Germany para sa isang buwang business conference,” malambing niyang paalam, nakasuot ng makapal na coat at may dalang maleta. Hinalikan niya ako at si Leo bago sumakay sa sasakyan papuntang airport.

Wala akong naramdamang pagdududa. Pinagpatuloy ko ang aking araw-araw na routine—umaalis ako ng bahay tuwing alas-otso ng umaga at umuuwi ng alas-siyete ng gabi.

Ang Inosenteng Bulong

Isang linggo matapos “umalis” si Troy, naghahanda na ako papasok sa opisina. Sinuot ko ang aking sapatos nang lumapit sa akin ang anak kong si Leo. Hawak niya ang kanyang laruang robot at tiningnan ako gamit ang kanyang malalaking inosenteng mata.

“Mama…” mahinang tawag ni Leo. “Bakit po palaging mainit si Papa?”

Napakunot ang noo ko. Natawa ako nang bahagya. “Anak, nasa Germany si Papa. Malamig doon kasi may snow.”

Umiling ang tatlong-taong-gulang na bata. “Hindi po. Nandito po si Papa. Nagtatago po siya sa bubong natin.”

Tumigil ang kamay ko sa pag-aayos ng bag. “Ano kamo, anak?”

“Opo, Mama,” inosenteng patuloy ni Leo. “Nagtatago po siya sa bubong. Tapos po, kapag umaalis na ang sasakyan niyo papuntang office, bumababa po si Papa. Nakikipaglaro po siya kay Tita Stella sa kwarto. Tapos po, bago kayo umuwi, aakyat po ulit siya sa bubong na pawis na pawis.”

Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang buo kong katawan. Tumigil ang paghinga ko. Ang attic! Mayroong isang malaking attic (kwarto sa bubong) ang aming mansyon na ginagamit lang naming bodega.

“L-Leo… sigurado ka ba?” nanginginig kong tanong.

“Opo. Narinig ko po si Tita Stella kahapon, sabi niya kay Papa, ‘Bilis, babe, aakyat na ulit sa bubong kasi baka pauwi na yung tanga mong asawa.’”

Ang Patibong ng Reyna

Nanlamig ang buo kong pagkatao. Ang asawa ko at ang mismong pinsan ko?! Ginagawa nila akong tanga sa sarili kong pamamahay?!

 

 

Pinatay ko ang aking mga luha. Ang sakit sa aking dibdib ay mabilis na napalitan ng isang nag-aapoy at nakamamatay na galit. Huminga ako nang malalim…

Habang humihinga ako nang malalim, pinunasan ko ang mga luhang gustong kumawala.

Hindi ako sumugod. Hindi ako sumigaw.

Hindi ako si Clara na iiyak at magmamakaawa.

Kung gusto nila akong gawing tanga, sisiguraduhin kong magiging pinakamahal na pagkakamali ng buhay nila iyon.

Kinabukasan, normal akong umalis ng bahay gaya ng dati.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ako dumiretso sa opisina.

Sa halip, pumarada ako sa kabilang kalye at tumawag sa head of security ng kumpanya ko.

“Magdala ka ng dalawang tao at isang videographer. Puntahan ninyo ang bahay ngayon.”

“Ma’am? May problema po ba?”

Malamig akong ngumiti.

“May mga daga lang sa bubong. Gusto ko silang mahuli.”

Pagkalipas ng tatlumpung minuto, bumalik ako sa mansyon.

Tahimik ang paligid.

Ngunit nang ipasok ko ang security code ng bahay, narinig ko agad ang halakhakan mula sa itaas.

Dahan-dahan kaming umakyat.

At doon…

Parang tumigil ang oras.

Nakahiga sa kama si Stella, nakasuot ng manipis na silk robe habang nakasandal si Troy sa ulunan ng kama, walang suot na pang-itaas.

Nasa kamay niya pa ang wine glass.

At mas lalong sumakit ang dibdib ko nang marinig ko siyang tumatawa.

“Ang tanga talaga ni Clara. Isang buwan akong nasa Germany? Pinaniwala ko agad.”

Tumawa si Stella.

“Mas tanga pa kasi siya ang nagpapasweldo sa ating dalawa.”

Tahimik akong tumayo sa pintuan.

Pagkatapos ay marahan akong pumalakpak.

Pak. Pak. Pak.

Namutla silang dalawa.

Parang nakakita ng multo.

“C-Clara…”

Tumayo agad si Troy.

“Babe! Hindi ito—”

“Huwag.”

Isang salita lang.

At natahimik siya.

Lumapit ako at inilapag sa mesa ang isang folder.

“Ano ‘yan?” nanginginig niyang tanong.

Tiningnan ko siya diretso sa mata.

“Dahil habang nagtatago ka sa bubong ng bahay ko, may ginagawa rin ako.”

Binuksan niya ang folder.

Unti-unting nawala ang kulay ng mukha niya.

Mga divorce papers.

Termination papers mula sa kumpanya.

Bank account freeze authorization.

At isang dokumentong nagsasabing inilipat ko ang lahat ng shares ng kumpanya sa isang trust na hindi niya maaaring galawin.

Nanginginig ang kamay niya.

“Hindi mo puwedeng gawin ‘to!”

Malamig akong ngumiti.

“Kaya ko.”

Lumuhod si Stella.

“Ate Clara, sorry! Nagkamali lang kami!”

Napatawa ako.

Nagkamali?

Nagkamali ang pagkuha ng maling sapatos.

Nagkamali ang maling pagliko sa daan.

Pero ang pagsisinungaling, pagtataksil, at pagtapak sa taong nagpakain sa inyo—

Hindi iyon pagkakamali.

Desisyon iyon.

At may kapalit ang bawat desisyon.

Biglang may isa pang boses mula sa likod.

“Mama?”

Lumingon kami.

Si Leo.

Nakatayo siya roon habang yakap ang kanyang robot.

Tiningnan niya si Troy.

“P-Papa?”

Nakita kong namuo ang luha sa mga mata ng anak ko.

At sa unang pagkakataon sa buong araw…

Nakita kong tuluyang nabasag si Troy.

Lumuhod siya.

“Anak…”

Ngunit umatras si Leo.

“Mama ko po umiiyak dahil sa inyo?”

Tahimik.

Walang sumagot.

“Mama ko po mabait…”

Pagkatapos ay lumapit si Leo sa akin at niyakap ang binti ko.

“Mama… tayo na lang po.”

At sa simpleng apat na salitang iyon—

Mas masakit iyon kaysa sampung sampal.

Dahil sa sandaling iyon, nawala kay Troy hindi lang ang asawa niya.

Hindi lang ang trabaho niya.

Hindi lang ang marangyang buhay niya.

Nawala rin ang pinakamahalagang taong tunay na nagmamahal sa kanya.

Pagkalipas ng anim na buwan…

Mula sa bintana ng bago kong opisina, pinanood ko ang paglubog ng araw habang naglalaro si Leo sa garden.

Tumunog ang cellphone ko.

Isang mensahe mula sa dating kaibigan ni Troy:

“Nakita ko siya kanina. Mag-isa siya. Umiinom sa murang bar. Paulit-ulit niyang sinasabi — ‘Sinira ko ang sarili kong buhay.’”

Binasa ko iyon.

Ngumiti ako.

At pinatay ang screen.

Dahil may mga tao talagang hindi nawawasak ng galit.

Nawawasak sila ng katahimikan… matapos nilang mawala ang taong akala nila ay mananatili habang buhay.