Malamig at bumubuhos ang malakas na ulan nang kaladkarin ako ni Rafael palabas ng aming mansyon. Hawak ko ang isang maliit na bag na naglalaman lamang ng ilang pirasong damit.
“Umalis ka na dito, Maya! Wala ka nang babalikan!” bulyaw ni Rafael, ang lalaking pinangakuan ko ng walang-hanggang pag-ibig limang taon na ang nakararaan.
Sa likod niya, nakatayo ang kanyang kabit na si Stella, nakangisi habang suot ang paborito kong silk robe.
“Rafael, parang awa mo na. Gabi na at bumabagyo. Wala akong mapupuntahan,” pagmamakaawa ko habang lumuluhod sa basang semento ng aming driveway. Nanginginig ang buong katawan ko sa lamig at sakit.
“Hindi ko problema ‘yan!” sagot ni Rafael. “Kinansela ko na lahat ng credit cards mo. Wala kang makukuha kahit singko sa akin. Hampaslupa kang dumating sa buhay ko, hampaslupa kang aalis!”
Padabog niyang isinara ang malaking gate na bakal. Naiwan akong umiiyak sa gitna ng ulan. Akala ko, ang pagmamahal ko ang sasapat para punan ang agwat ng aming estado sa buhay. Ako ay anak lang ng isang simpleng magsasaka na si Tatay Carding, samantalang si Rafael ay tagapagmana ng isang malaking kumpanya. Ngunit sa huli, pera at kapangyarihan pa rin pala ang mananaig.
Wala akong nagawa kundi maglakad nang walang direksyon. Pumasok ako sa isang maliit na silungan malapit sa isang convenience store para buksan ang aking bag. Pilit kong hinahanap kung may barya pa akong natitira para makabili kahit mainit na kape.
Ngunit sa ilalim ng aking bag, nakapa ko ang isang matigas na bagay. Isang lumang wallet na gawa sa balat. Ito ang huling alaalang iniwan sa akin ng aking yumaong ama bago siya mamatay dahil sa sakit tatlong taon na ang nakalipas.
Binuksan ko ito. Walang pera. Ang tanging laman nito ay isang lumang itim na kard na mukhang credit card o bank card, pero walang anumang logo ng bangko. Ang tanging nakaukit dito ay isang gintong agila at ang pangalan ng aking ama: Ricardo Mendoza.
“Anak, itago mo ito,” naalala ko ang huling habilin ni Tatay habang nag-aagaw-buhay siya sa isang pampublikong ospital. “Huwag mo itong gagamitin hangga’t hindi mo nararanasan ang pinakamatinding dusa at wala ka nang ibang matakbuhan.”..
KABANATA 2: Ang Misteryosong Kard
Sa tindi ng ginaw at gutom, napagpasyahan kong pumunta sa pinakamalapit na branch ng Global Reserve Bank na bukas nang 24 oras. Pumasok ako sa loob na basang-basa ang damit at putikan ang mga paa.
“Ma’am, bawal po ang istambay dito,” taboy sa akin ng security guard.
“Sandali lang po,” pakiusap ko. “Gusto ko lang pong malaman kung may laman pa ang kard na ito. Ito na lang ang pag-asa ko.”
Inabot ko ang itim na kard na may gintong agila. Pagkakita pa lang ng guard sa kard, bigla siyang natigilan. Nanginig ang kanyang kamay at agad siyang tumawag sa radyo. “Code Black! Code Black sa lobby!”
Nagulat ako. Akala ko ay ipapahuli ako. Ngunit sa loob ng tatlong minuto, bumukas ang pinto ng main office at lumabas ang mismong Bank Manager, kasunod ang apat na lalakeng naka-barong.
KABANATA 3: Ang Tunay na Pagkatao ni Ricardo Mendoza
“Nasaan ang nagmamay-ari ng kard na ito?” tanong ng Manager na si Mr. Valdez. Nang makita niya ako, agad siyang yumukod nang napakababa. “Magandang gabi, Senyorita Mendoza. Matagal na po namin kayong hinihintay.”
Dinala nila ako sa isang marangyang VIP lounge. Doon ko nalaman ang katotohanan. Ang tatay ko, si Ricardo Mendoza, ay hindi lamang isang simpleng magsasaka. Siya ang dating Founder at Chairman Emeritus ng Global Reserve Bank—ang bangkong nagpapautang sa mga pinakamalalaking kumpanya sa bansa, kabilang na ang kumpanya ni Rafael.
“Nagpanggap lang ang iyong ama na mahirap para protektahan ka mula sa mga mapagsamantalang tao,” paliwanag ni Mr. Valdez. “Ang kard na iyan ay ang ‘Eagle Sovereign Card.’ Walang limit ang laman nito. At base sa huling habilin ng iyong ama, sa oras na gamitin mo ito, lahat ng ari-arian ng pamilya Mendoza ay maililipat na sa iyong pangalan.”
Sa isang iglap, mula sa pagiging hampaslupa sa kalsada, ako na ang pinakamayamang babae sa lungsod.
ANG WAKAS: Ang Paniningil
Kinabukasan, habang nag-aalmusal sina Rafael at Stella sa mansyon, biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang grupo ng mga abogado at mga pulis. Kasunod nila ako—naka-suot ng mamahaling puting terno, maayos ang buhok, at puno ng awtoridad.
“Maya?! Anong ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok?” gulat na sigaw ni Rafael. “Security! Ilabas ang babaeng ito!”
“Walang gagalaw,” malamig kong sabi. Inabot ng aking abogado ang isang dokumento kay Rafael.
“Mr. Rafael Illustre, epektibo ngayong oras na ito, ang kumpanya mo ay idinedeklarang Bankrupt. Ang Global Reserve Bank ay binawi na ang lahat ng inyong utang at kinuha na ang lahat ng inyong ari-arian—kabilang ang mansyong ito,” saad ng abogado.
Namutla si Rafael. “Hindi maaari! Sino ang nag-utos nito?!”
“Ako,” sagot ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Sabi mo kagabi, hampaslupa akong aalis. Ngayon, tignan mo ang sarili mo. Ikaw ang aalis sa pamamahay ko na walang kahit na ano.”
“Maya, patawarin mo ako… nagkamali ako!” pagmamakaawa ni Rafael, akmang luluhod sa harap ko habang si Stella ay mabilis na nag-impake para iwan siya.
“Huli na ang lahat, Rafael. Ang pasensya ko ay parang pag-ibig ko sa’yo—ubos na,” sabi ko habang itinuturo ang pinto.