Bago pumanaw si Mama sinabi niya sa akin na may tatlo pala akong tunay na kuya. Kaya isinukbit ko sa likod ang lumang sako kong may disenyo ng ahas at bumiyahe papuntang Maynila para hanapin sila. Pero pagdating ko roon saka ko lang nalaman…
Ang panganay kong kuya ay isang henyo sa mundo ng finance.
Ang pangalawa kong kuya ay isang sikat na artista.
At ang pangatlo naman ay isang eSports genius…
Bago tuluyang mawala si Mama saka lang niya sinabi sa akin na mayroon pala akong tatlong kuya.
“Vina noong ipinagbubuntis kita nagkaroon ng ibang babae ang tatay mo.”
“Noon balak sana ng Mama na isama kayong apat na magkakapatid pero wala akong trabaho at hindi ko kayang ilaban ang custody laban sa pamilya nila.”
“Buti na lang mas gusto nila ang mga lalaki kaya naialis kita roon.”
“Vina… hindi na yata magtatagal si Mama. Hanapin mo ang mga kuya mo.”
Pagkatapos kong asikasuhin ang libing ni Mama isinukbit ko ang sako ko at nagtungo sa lungsod.
Pero napakalaki ng Maynila. Ang daming sasakyan at mas marami pa ang tao kaysa langgam sa bundok namin.
Wala akong ideya kung saan ko hahanapin ang tatlo kong kuya na hindi ko pa kailanman nakita.
Sa huli wala akong ibang nagawa kundi sundin ang itinuro ng mga guro namin noon:
Kapag may problema lumapit sa pulis.
Kaya dinala ko ang family registry namin sa presinto.
Binasa ko sa pulis ang mga pangalan ng tatlo kong kuya na iniwan ni Mama.
Hindi ko inaasahan na titingnan nila ako nang may kakaibang ekspresyon.
Pero mabilis pa rin nilang inayos ang lahat para sa akin.
“Na-contact na namin ang panganay mong kuya. Papunta na siya rito para sunduin ka.”
Tahimik akong tumayo sa labas ng presinto habang hinihintay ang kuya ko.
May isa pang lalaking naghihintay rin doon kasama ko.
Mukha siyang kaedad ko lang. Kalbo ang gupit at puro tattoo ang mga braso. Halatang siga.
Siya mismo ang unang kumausap sa akin.
“Miss hinihintay mo rin ba sunduin ka ng pamilya mo? Sakto pareho tayo.”
“May kaunting gulo lang akong nagawa. Nabugbog ko kasi yung isang tao at naospital.”
“Humihingi sila ng bayad pero may pera naman pamilya namin. Kayang ayusin yan.”
Hindi ko maintindihan kung bakit niya kinukuwento sa akin ang lahat kaya ngumiti na lang ako nang magalang.
Hanggang sa may isang itim na sasakyan na huminto sa harap niya.
Sumipol siya at tumingin sa akin.
“Kita mo yan? Sasakyan namin yan. Range Rover.”
“Mahigit sampung milyong piso yan.”
“O ikaw miss ano namang sasakyan ng pamilya mo?”
Tapat akong sumagot.
“Hindi ko alam.”
Hindi ko pa nga alam kung ano ang mukha ng panganay kong kuya kaya paano ko malalaman kung ano ang kotse niya.
Tumingin siya sa dala kong sako at parang may naintindihan saka ngumiti nang makahulugan.
“Wala kayong sasakyan no? Ayos lang yan miss.”
“Pagdating ng sundo mo ihahatid ko na kayong dalawa.”
“Relax hindi ako masamang tao. Gusto lang kitang makilala.”
“Pwede bang makuha Facebook mo?”
Habang nagsasalita inilabas niya ang cellphone niya.
Doon ko lang naintindihan.
Nililigawan pala niya ako!
Bubuka pa lang sana ako ng bibig nang eksaktong may isa pang sasakyan na dumating.
Agad na napalingon ang lalaking kalbo.
“Grabe Rolls-Royce!”
Biglang lumiwanag ang mga mata niya.
“Limited edition pa!”
Curious akong nagtanong.
“Mas mahal ba yan?”
“Siyempre naman! Daang milyong piso yata yan!”
“Hindi ko alam kung sinong sobrang yaman ang…”
Hindi pa niya natatapos ang sasabihin niya nang huminto mismo sa harap ko ang sasakyan.
Bumukas ang pinto sa passenger seat.
May isang gwapong binata na bumaba mula roon.
“Excuse me… ikaw ba si Song Vina?”
Hindi agad ako nakasagot.
Hindi dahil gwapo siya.
Hindi rin dahil sa mamahaling sasakyan.
Kundi dahil unang beses may tumawag sa buong pangalan ko na parang matagal na niya akong kilala.
Parang hindi ako estranghero.
Parang may hinihintay siyang dumating na tao sa buong buhay niya tapos ako pala iyon.
Tumango ako nang dahan-dahan.
“Ako po.”
Sandaling natigilan ang lalaki. Hindi halatang dramatic. Hindi parang eksena sa teleserye na iiyak agad. Mas kakaiba pa nga kasi para siyang hindi marunong magpakita ng emosyon.
Pero nakita ko.
Yung bahagyang panginginig ng daliri niya habang inaabot ang coat niya.
“Ako si Sean.”
“Panganay mong kuya.”
Tahimik.
Masyadong tahimik.
Narinig ko pa yung tricycle na dumaan sa kabilang kanto saka yung pulis na sumigaw ng “Bawal umihi diyan!”
Ang weird ng mundo minsan.
Pwede palang mabago buong buhay mo habang may lalaking umiihi sa pader.
Biglang sumingit yung kalbong lalaki sa tabi ko.
“Pre kuya mo yan?”
Tumango si Sean pero hindi tumingin sa kanya.
“Pwede bang umalis na kami?”
Ewan ko bakit pero natawa ako nang kaunti.
Hindi dahil nakakatawa.
Siguro dahil pagod na pagod na akong matakot simula nang mamatay si Mama.
Pag sumobra na pala yung lungkot, may mga oras na bigla ka na lang matatawa sa maling timing.
Pumasok ako sa loob ng Rolls-Royce.
Pagkaupo ko pa lang parang gusto ko nang bumaba ulit.
Hindi dahil masikip.
Kabaligtaran.
Sobrang lambot ng upuan. Amoy mamahaling pabango. Yung tubig sa gilid may takip na parang gawa sa salamin.
Natatakot akong galawin kahit ano.
Baka singilin ako.
Tahimik lang si Sean habang nagmamaneho yung driver.
Paminsan-minsan sumusulyap siya sa akin.
Parang may gustong sabihin pero hindi alam paano sisimulan.
Ako naunang nagsalita.
“Kuya…”
Napahigpit agad hawak niya sa cellphone niya.
“Hmm?”
“Galit ba kayo sakin?”
Mabilis siyang napalingon.
“Ano?”
“Baka kasi feeling niyo nanggulo ako bigla.”
Ilang segundo siyang walang sinabi.
Tapos tumawa siya.
Mahina lang.
Pagod na tawa.
“Hindi ikaw ang nanggulo.”
“Matagal nang magulo pamilya natin.”
Hindi ko na alam ano isasagot doon kaya tumingin na lang ako sa bintana.
Ang laki ng Maynila sa gabi.
Parang hindi nauubos.
May ilaw kahit saan pero ang dami ring mukhang pagod.
May batang natutulog sa karton.
May babaeng naka-heels na umiiyak habang may kaaway sa cellphone.
May construction worker na kumakain mag-isa sa gilid ng kalsada.
Tapos ako… nakasakay sa kotse na mas mahal pa yata kaysa buong bundok namin.
Hindi ko alam saan ako lulugar.
Pagdating namin sa bahay nila saka ako tuluyang natulala.
Hindi bahay.
Parang hotel.
May fountain.
May guard.
May pinto na automatic bumukas.
Pagpasok ko may babaeng naka-uniform agad lumapit.
“Sir Sean welcome home.”
Tapos tumingin siya sakin.
Hindi niya naitago yung gulat niya sa sako ko.
Bigla kong naalala itsura ko.
Luma yung tsinelas ko. May punit pa yung manggas ng blouse ko.
Napahiya ako bigla.
Pero bago pa ako makaatras nagsalita si Sean.
“Prepare the guest room.”
Saglit siyang tumigil.
“Tama pala.”
“Hindi guest room.”
“Tawagin niyo na siyang room ni Miss Vina.”
Ewan ko bakit pero doon ako muntik umiyak.
Hindi sa pera.
Hindi sa laki ng bahay.
Sa “room ni Miss Vina.”
Parang may lugar ako.
Parang may space para sakin sa mundo.
Kinabukasan ko nakilala yung pangalawa kong kuya.
Hindi siya dumating nang maayos.
Hindi siya bumaba sa hagdan habang may dramatic music.
Nadatnan ko siyang tumatakbo palabas ng bahay habang may suot na face mask, shades, at tsinelas na pambanyo.
“Sean! Nandiyan ba talaga siya?!”
“Bakit mo ko ginising nang alas siyete?! Tao ba yan o manok?!”
Bigla siyang natigil paglabas niya ng dining area.
Nakatayo ako noon hawak yung pandesal.
Nagkatinginan kami.
Mas gwapo siya kaysa sa TV.
As in nakakainis yung mukha.
Mukhang hindi pinagpapawisan kahit bagong gising.
“Ako si Vina…”
Hindi ko pa natatapos.
Bigla niya akong niyakap.
Yung totoong yakap.
Yung mahigpit.
Yung parang may takot na mawala ka ulit.
“Ako si Gabriel.”
“Pangalawa mong kuya.”
“Sorry late kita nahanap.”
Amoy shampoo siya saka kape.
Hindi ko alam bakit ko napansin iyon.
Siguro kasi si Mama dati amoy kahoy at usok ng kalan.
Iba-iba pala talaga amoy ng tahanan depende sa taong kasama mo.
Si Gabriel sobrang daldal.
Sa loob lang ng limang minuto nalaman ko agad na:
Tatlong beses siyang na-heartbroken.
Takot siya sa ipis.
Mahilig siya sa anime.
At galit siya sa director niya ngayon kasi pinapaiyak siya sa eksena kahit hindi raw marunong umiyak yung leading lady.
“Plastic umiyak.”
“Parang inubo.”
“Ganito oh—hu hu hu.”
Tawang tawa ako.
Bigla siyang natigil saka ngumiti.
“Uy.”
“Ayan.”
“Ayan yung first smile mo.”
Hindi ko namalayang ngumiti pala ako.
Tanghali dumating yung bunso kong kuya.
Akala ko normal din.
Hindi pala.
May sumigaw agad sa labas.
“PUTA NATALO TAYO DAHIL SAYO KENJI!”
Bumukas pinto.
May humampas na tsinelas.
May sumunod na gaming chair na may gulong.
Tapos may lalaking naka-hoodie na pumasok habang may hawak na instant noodles.
“Wag niyo kong kausapin.”
“Retired na ko.”
Tumingin siya sakin.
Natigilan.
“Teka sino yan?”
“Ako si Vina.”
“Ako kapatid niyo.”
Tahimik siya.
Mga limang segundo.
Tapos tumingin kay Sean.
“Totoo?”
Tumango si Sean.
Biglang umupo yung bunso kong kuya sa sahig.
“Teka lang.”
“Na-overload utak ko.”
“Ano?”
“May kapatid tayong babae?”
“Oy bakit walang nag-update sakin?!”
“Ano ba ‘tong pamilya na ‘to parang downloadable content!”
Siya yung pinakakakaiba.
Si Kenji.
eSports player.
Sobrang daldal pero sobrang bait.
Pagkalipas lang ng dalawang araw tinuruan niya na ko maglaro.
Tatlong araw naman bago niya nalaman na hilo ako sa FPS games.
“ATE BAKIT KA NAGPAPA-IKOT IKOT PARANG LASING?!”
“Hindi ko alam!”
“Bakit sumasakit mata ko!”
Halos mamatay siya kakatawa.
Unti-unti naging normal lahat.
O akala ko lang.
Kasi isang gabi narinig ko silang nag-aaway sa office room.
Hindi ko sinasadya.
Maghahatid lang sana ako ng kape.
“Hindi natin pwedeng itago habambuhay!” galit na sabi ni Gabriel.
“Hindi pa siya ready.” malamig na sagot ni Sean.
“Eh kailan?!”
“Kapag may sumubok na namang patayin siya?!”
Nanlamig ako.
Parang may yelo sa batok ko.
Biglang bumukas yung pinto.
Nagulat silang tatlo nang makita ako.
Tahimik.
Yung mabigat na klase ng katahimikan.
Huminga ako nang mabagal.
“Sino po gustong pumatay sakin?”
Diretso akong sumagot.
Wala nang paligoy-ligoy.
Pagod na ko sa mga sikreto.
Napaupo si Sean.
Parang ilang taon agad tumanda mukha niya.
“Tatay natin.”
Parang may bumagsak sa tiyan ko.
“Teka…”
“Buhay pa siya?”
Tumango si Gabriel.
“Mayaman siya.”
“Makapangyarihan.”
“Pero baliw sa imahe.”
“Alam niyang buhay ka.”
“Matagal na.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Kasi habang buhay kong iniisip na iniwan lang kami.
Hindi ko naisip na baka mas malala pa pala.
“Bakit hindi niya ako hinanap?”
Tahimik ulit.
Si Kenji yung sumagot.
“Kasi babae ka.”
Napakaliit ng boses niya noon.
Hindi tulad lagi niyang makulit.
“Obsessed siya sa lalaking tagapagmana.”
“Company. Apelyido. Legacy.”
“Yung existence mo…”
“Eskandalo para sa kanya.”
Hindi ako umiyak agad.
Nakatingin lang ako sa mesa.
Sa tasa ng kape.
Unti-unting lumalamig.
Parang katawan ni Mama noong huling hawakan ko siya.
Bigla akong napatayo.
“Pwede ba akong lumabas saglit?”
Walang pumigil sakin.
Naglakad lang ako palabas ng bahay.
Walang direksyon.
Hindi ko alam gaano katagal.
Hanggang sa makarating ako sa convenience store.
Bumili ako ng ice cream kahit gabi at malamig.
Ganun si Mama kapag malungkot.
Kakain ng ice cream tapos sasabihing:
“Hindi naaayos problema pero masarap.”
Habang kumakain ako may batang pulubi na nakatitig sakin.
Inabot ko yung kalahati.
“Salamat ate.”
Tumabi siya sakin sa gutter.
“Umiiyak ka?”
Napahawak ako sa mukha ko.
Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.
“Tanga kasi pamilya ko.”
Tumawa yung bata.
“Talo mo ko.”
“Yung tatay ko sumama sa mime group.”
Natawa ako kahit humahagulgol na.
Ganun pala minsan.
May mga taong dadaan lang saglit pero maaayos nila bitak mo kahit konti.
Pagbalik ko ng bahay nadatnan ko silang tatlo sa sala.
Parang mga asong pinagalitan.
May pagkain sa mesa na hindi ginalaw.
Biglang nagsalita si Sean.
“Sorry.”
Tumingin ako sa kanya.
First time ko siyang nakitang hirap magsalita.
“Hindi kita agad hinanap.”
“Alam kong buhay ka.”
“Kaso takot ako.”
“Akala ko kapag lumapit ako madadamay ka.”
Tahimik si Gabriel.
Si Kenji nakayuko.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ako galit.”
Totoo naman.
Pagod lang ako.
Pagod na pagod.
Lumapit si Gabriel.
“Pwede ba kitang yakapin?”
“Parang tanga ka kuya.”
“Tinatanong pa ba yon?”
Umiyak siya agad.
As in ugly cry.
“PUTA NAMAN VINA.”
“TUMIGIL KA NGA!”
“TANGINA ANG DRAMATIC MO!”
Sumisigaw si Kenji pero pula na rin mata niya.
Si Sean lang tahimik.
Pero nung niyakap ko siya doon ko naramdaman.
Yung panginginig.
Yung bigat.
Yung guilt na taon niyang pasan.
Lumipas ang mga linggo.
Natuto akong mabuhay kasama sila.
At sila rin natutong may babae sa bahay.
Naubos mamahaling facial wash ni Gabriel dahil ginawa kong hand soap.
Nabasag ko yung keyboard ni Kenji kasi pinunasan ko ng basang bimpo.
At minsan aksidente kong nasama sa labada yung isang mahal na relo ni Sean.
Akala ko magagalit sila.
Hindi pala.
Tawang tawa pa.
“Grabe,” sabi ni Gabriel. “Parang bagyo na cute.”
Unti-unti kong naramdaman yung bagay na matagal kong hindi naramdaman.
Yung may naghihintay sayo kumain.
Yung may nagtetext kung nakauwi ka na.
Yung may nag-aaway kung sino susundo sayo.
Pamilya.
Hindi pala laging dugo agad nagpaparamdam nun.
Effort.
Paulit-ulit na effort pala.
Pero syempre hindi pwedeng tahimik lang lahat.
Dumating din yung araw na humarap kami sa tatay namin.
Hindi ko alam paano ilalarawan yung lalaki.
Hindi siya mukhang halimaw.
Mas masahol pa nga yata minsan yung ganung tao.
Yung mukhang disente.
Malinis manamit.
Mabango.
Mahinahon magsalita.
Pero kaya kang burahin na parang dumi sa papel.
Pinuntahan niya mismo bahay ni Sean.
Pagpasok niya pa lang parang bumigat hangin.
Tumingin siya sakin.
Parang may sinusuring gamit.
“So ikaw si Vina.”
Hindi “anak.”
Hindi “kumusta.”
So ikaw si Vina.
Tumayo si Sean agad.
“Anong kailangan mo?”
Kalma lang tatay namin.
“Aayusin ko lang problema.”
Tumingin siya sakin.
“Magkano kailangan mo?”
Tahimik buong sala.
Narinig ko pa yung kutsara na nahulog sa kusina.
Ngumiti siya nang manipis.
“Sabihin mo lang.”
“Condo? Sasakyan? Negosyo?”
“Basta umalis ka na sa buhay nila.”
Hindi ko inaasahang ako mismo tatawa.
Mahina lang.
Pagod na tawa ulit.
“Alam niyo po…” sabi ko.
“Noong bata ako akala ko mayaman na kami kapag may dalawang itlog ulam namin.”
“Tapos ngayong nandito na ko…”
“Totoo pala.”
“Nakakapangit talaga minsan ng ugali ang sobrang pera.”
Biglang tumayo si Gabriel.
“Vina—”
Pero tinaas ko kamay ko.
Ayoko na may sumalo para sakin.
Pagod na kong maging batang itinatago.
“Tingnan niyo nga po ako mabuti.”
Lumapit ako sa tatay namin.
“Kamukha ko po kayo di ba?”
Nanigas mukha niya.
“Pero kahit anong gawin niyo nandito ako.”
“Anak niyo ko.”
“Kadugo nila ko.”
“Hindi ako nawawala kahit ayaw niyo.”
Walang sumagot agad.
Tapos biglang nagsalita si Kenji habang kumakain chips.
“At saka late na.”
“Favorite na namin yan.”
Natawa ako bigla.
Pati si Gabriel.
Pati si Sean napailing na lang.
Unang beses kong nakita na walang masabi tatay namin.
Umalis siya nang gabing iyon.
Hindi dramatic.
Walang sigawan.
Walang sampalan.
Mas totoo.
Mas pangit.
Kasi minsan ang totoong laban hindi maingay.
Minsan titigan lang.
Tapos pipiliin mong hindi na matakot.
Pagkatapos noon parang may nabunot na tinik sa bahay.
Mas gumaan lahat.
Mas madalas tumawa si Sean.
Mas madalas umuwi si Gabriel.
Si Kenji minsan tinatawag na kong “ate” kahit hindi siya nakatingin sakin.
Ako naman…
Natuto akong mangarap nang hindi nahihiya.
Nag-aral ako ulit.
Tinulungan ako ni Sean sa business subjects.
Sobrang hirap niya magturo.
Parang PowerPoint na naging tao.
“Vina tingnan mo ang market trend—”
“Kuya mas gusto ko na lang mamatay.”
Si Gabriel nagturo sakin mag-commute.
Kasi sabi niya hindi raw pwedeng puro luxury car.
“Totoong character development nasa MRT.”
Tama naman siya.
Si Kenji naman tinuruan akong mag-stream.
Hindi dahil magaling ako.
Kundi dahil natatawa raw viewers kapag natatalo ako.
“ATE SUMABOG KA NANAMAN!”
“BAKIT AKO LAGING PATAY?!”
“Hindi ka kasi tumitingin sa mapa!”
Minsan habang nagla-live kami may nag-comment:
“Ang saya niyo panoorin parang totoong pamilya.”
Bigla akong natahimik.
Napansin ni Kenji.
“Teka bakit ka umiiyak?”
“Hindi ako umiiyak.”
“ATE KITA SA CAMERA.”
Tumawa ako habang pinupunasan mukha ko.
Hindi ko lang masabi.
Na habang buhay kong akala kulang ako.
Hindi pala.
May mga taong hindi lang talaga marunong magmahal noon.
Ibang problema na nila iyon.
Isang taon matapos akong dumating sa Maynila bumalik kami sa probinsya.
Dinalaw namin si Mama.
Apat kaming magkakapatid nakatayo sa harap ng puntod niya.
Tahimik lang.
May hangin.
May tunog ng kuliglig.
May amoy ng damo pagkatapos umulan.
Si Gabriel unang nagsalita.
“Hi Tito— este Tita pala.”
Hinampas siya ni Kenji.
“Tanga.”
Lumuhod si Sean.
Matagal siyang walang sinabi.
Tapos mahina niyang bumulong:
“Sorry.”
Yun lang.
Pero sapat na.
Tumabi ako sa puntod ni Mama.
“Ma…”
“Ang iingay nila.”
“Si Gabriel maarte.”
“Si Kenji amoy noodles.”
“Si Sean robot.”
“Pero okay sila.”
Napangiti ako.
“Mukhang okay na ko Ma.”
Humangin nang malakas.
Yung simpleng hangin lang.
Pero ewan.
Parang may kamay na dumampi saglit sa buhok ko.
Parang si Mama.
Pagkauwi namin galing probinsya may nadatnan kaming kalbo sa gate.
Yung lalaking nakilala ko sa presinto.
May dala siyang prutas.
Pagkakita sakin ngumiti siya agad.
“Miss!”
Lumabas si Gabriel.
“Sino to?”
Namutla yung lalaki pag nakita mansion.
“Ah…”
“Ako po pala yung muntik nang manligaw sa kapatid niyo.”
Tahimik.
Tapos biglang tumawa si Kenji nang sobrang lakas muntik mahulog.
“PRE GOODLUCK SAYO!”
Namula ako.
“Hindi kita nililigawan noon!” depensa ng lalaki.
“Curious lang!”
“Curious ka agad sa Facebook?” sabi ko.
“Research!”
“Research ampota,” sabi ni Gabriel.
Tawang tawa kami lahat.
At sa totoo lang…
Hindi naging perpekto buhay namin pagkatapos noon.
May away pa rin.
May trauma pa rin.
May mga gabing tahimik si Sean.
May mga panahong gusto maglaho ni Gabriel kapag napapagod sa showbiz.
Si Kenji minsan nakakulong lang sa kwarto kapag natatalo.
Ako minsan nagigising pa rin sa madaling araw para umiyak kay Mama.
Pero siguro iyon talaga ang pamilya.
Hindi yung laging maayos.
Hindi yung laging buo.
Kundi yung kahit magulo… bumabalik pa rin sa isa’t isa.
At minsan sapat na iyon.
Sobrang sapat.