ISANG ORAS BAGO ANG KASAL KO, NARINIG KONG BUMULONG ANG FIANCÉ KO NG MGA SALITANG WUMASAK SA LAHAT

“ISANG ORAS BAGO ANG KASAL KO, NARINIG KONG BUMULONG ANG FIANCÉ KO NG MGA SALITANG WUMASAK SA LAHAT: ‘HINDI KO SIYA KAHIT KAILAN MINAHAL… PAKAKASALAN KO LANG SIYA PARA SA YAMAN NIYA.’ INAKALA NIYANG MAGIGING ISANG SUNUD-SUNURAN AKONG ASAWA, NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA ANG ALTAR NA LALAKARAN NIYA AY ANG MAGIGING ENTABLADO NG KANYANG MATINDING PAGBAGSAK.”

Ang Araw ng Pangarap

Ako si Isabella, dalawampu’t walong taong gulang. Bilang nag-iisang tagapagmana ng Vergara Empire, hawak ko ang pinakamalaking chain ng luxury resorts sa buong Asya. Sa kabila ng aking yaman, inakala kong nahanap ko na ang tunay na kaligayahan kay Marcus. Gwapo, maalaga, at palaging nandiyan para sa akin.

Ngayong araw ang aming grand wedding. Ginanap ito sa isang eksklusibong glass cathedral na nakaharap sa dagat. Inimbitahan namin ang limang daang pinakamayayaman at pinaka-impluwensyal na tao sa bansa. Suot ko ang aking milyon-milyong halaga ng wedding gown, at handa na akong ibigay ang buong buhay ko at ang kalahati ng aking kumpanya sa lalakeng mahal ko.

Isang oras bago ang seremonya, naisipan kong pumunta sa dressing room ni Marcus para ibigay ang aking wedding gift—isang susi ng bagong sports car na matagal na niyang pangarap.

Ngunit nang makalapit ako sa pinto ng kanyang kwarto na nakabukas nang bahagya, ang mga salitang narinig ko ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.

Ang Lihim sa Likod ng Pinto

“Relax ka lang, babe. Isang oras na lang at matatali na sa akin ang bilyonaryang tanga na ‘yon,” pamilyar na boses ni Marcus, may halong nakakakilabot na tawa.

“Siguraduhin mo lang, Marcus. Naiinip na ako,” sagot ng isang babaeng boses na kilalang-kilala ko. Si Chloe! Ang aking best friend at Maid of Honor!

Nanlaki ang mga mata ko. Dahan-dahan akong sumilip sa siwang ng pinto. Nakita ko si Chloe na nakakapit sa leeg ni Marcus, at walang-hiyang naghahalikan ang dalawa habang suot ang kanilang mga damit para sa kasal ko.

“Wag kang mag-alala,” malanding bulong ni Marcus habang hinahaplos ang buhok ni Chloe. “Hindi ko siya kahit kailan minahal. Nakakadiri nga siyang kasama eh. Pakakasalan ko lang siya para sa yaman niya. Bukas, pipirmahan na niya ang bailout funds para iligtas ang bankrupt naming kumpanya. Pagkatapos noon, gagawa tayo ng paraan para palabasing baliw siya, at kukunin natin ang buong Vergara Empire.”

“Ang talino talaga ng asawa ko,” humahalakhak na sagot ni Chloe.

Nanginginig ang buong katawan ko. Parang pinupunit ang aking kaluluwa. Ang lalakeng pakakasalan ko at ang matalik kong kaibigan, nagplano upang nakawan at wasakin ako! Pumatak ang isang luha mula sa aking mata. Kinuha ko ang aking cellphone at palihim na ini-record ang kanilang usapan mula sa labas ng pinto.

Ang Malamig na Pagbangon

Mabilis akong bumalik sa aking dressing room. Pinunasan ko ang aking mga luha at inayos ang aking makeup. Nawala ang sakit at pagmamahal sa aking puso, at mabilis itong napalitan ng isang nag-aapoy at nakamamatay na poot.

Tinawagan ko ang aking head lawyer at ang aking Chief of Security. Binigyan ko sila ng mahigpit na mga utos na dapat isagawa sa loob lamang ng isang oras. Gusto nilang maglaro? Pwes, sisiguraduhin kong wala silang matitirang kahit isang butones.

Sumapit ang oras ng kasal. Bumukas ang malaking pinto ng cathedral. Tumugtog ang napakagandang musika. Naglakad ako sa gitna ng aisle, kumikinang at perpekto. Nakita ko si Marcus na nakatayo sa altar, nakangiti nang matamis, umaarteng naiiyak pa sa tuwa. Sa gilid niya ay si Chloe na nakangiti ring parang isang inosenteng kaibigan.

Mga demonyong nag-aanyong anghel, isip-isip ko.

 

Ang Pagsabog ng Katotohanan

Nang makarating ako sa altar, hinawakan ni Marcus ang kamay ko. Malamig ang mga kamay ko, ngunit hindi niya iyon napansin sa sobrang kagalakan niyang makuha ang pera ko.

Nagsimula ang pari. Nang umabot na sa pinakamahalagang bahagi ng seremonya, nagtanong ang pari: “Isabella Vergara, tinatanggap mo ba ang lalakeng ito upang maging iyong legal na asawa, sa hirap at ginhawa, hanggang kamatayan?”

Natahimik ang buong simbahan. Tinitigan ko si Marcus sa mata. Ang kanyang ngiti ay puno ng pag-asa.

“Hindi,” malamig at matigas kong sagot.

Kumunot ang noo ni Marcus. Nagsimulang magbulung-bulungan ang 500 na bisita.

“B-Babe? Anong sinasabi mo? Kinakabahan ka lang,” pilit na tawa ni Marcus, pilit na hinahawakan ang kamay ko pero marahas ko itong iwinaksi.

Lumapit ako sa pari at kinuha ang mikropono. Hinarap ko ang mga naguguluhang bisita. “Humihingi ako ng paumanhin sa lahat ng narito. Walang magaganap na kasal ngayong araw. Dahil ang lalakeng nakatayo sa harap ninyo ay isang linta at isang manloloko.”

“Isabella! Nababaliw ka na ba?!” sigaw ng nanay ni Marcus mula sa unahan.

“Bakit hindi natin pakinggan ang paliwanag ng anak ninyo?” malamig kong sagot. Sumenyas ako sa audio-visual team na binayaran ko na kanina.

Biglang umalingawngaw sa malalaking speakers ng cathedral ang boses na na-record ko isang oras ang nakalipas.

Beautiful girls in a free chat room

“Hindi ko siya kahit kailan minahal… Pakakasalan ko lang siya para sa yaman niya. Bukas, pipirmahan na niya ang bailout funds para iligtas ang bankrupt naming kumpanya…” at sinundan ito ng boses ni Chloe.

Ang Huling Hatol ng Reyna

Parang sumabog ang isang bomba sa loob ng simbahan. Nalaglag ang panga ng lahat ng mga negosyante at pulitiko. Ang mga magulang ni Marcus ay namutla na parang papel. Si Chloe ay napatakip ng bibig, nanginginig at halos himatayin sa hiya dahil pinapanood siya ng buong lipunan.

“I-Isabella! P-Peke ‘yan! A-AI generated ‘yan!” natatarantang sigaw ni Marcus, pawis na pawis, pilit na lumalapit sa akin.

“AI generated? Rinig na rinig ng sarili kong mga tainga sa labas ng pinto ng dressing room mo!” galit na bulyaw ko na nagpatigil sa kanya.

“At tungkol sa kumpanya ninyong pabagsak na inaasahan mong isasalba ko bukas?” Ngumisi ako ng nakakakilabot. “Saktong sampung minuto bago ako maglakad sa aisle, binili ng mga abogado ko ang lahat ng utang ng pamilya mo mula sa bangko. Ibig sabihin… ako na ang may-ari ng lahat ng natitirang ari-arian ninyo. Bankrupt na kayo, at palalayasin kayo sa inyong mansyon bago mag-umaga.”

“HINDI! Isabella, parang awa mo na! Patawarin mo ako!” umiiyak na napaluhod si Marcus sa mismong altar, pinipilit na halikan ang sapatos ko. “M-Mahal kita! Nabulag lang ako kay Chloe!”

“Sinungaling ka, Marcus! Ikaw ang nagplano nito!” tili ni Chloe, umiiyak at nag-a-alburoto sa gilid, sinisisi ang lalakeng kasabwat niya.

Sumenyas ako sa aking mga bodyguards. Lumapit ang sampung matitipunong lalaki at walang-awang kinaladkad sina Marcus at Chloe palabas ng simbahan. Nagsisigawan sila at nagmamakaawa, habang ang mga bisita ay tinitingnan sila nang may pandidiri.

Iniwan ko sila sa kanilang kahihiyan. Itinaas ko ang aking ulo at humarap sa mga bisita nang may matamis na ngiti.

“Dahil andito na rin naman ang lahat at nakahanda na ang pagkain sa reception,” anunsyo ko, “halina’t ipagdiwang natin ang pinakamasayang araw ng buhay ko—ang araw kung saan iniligtas ko ang sarili ko mula sa isang demonyo!”

Nagpalakpakan ang buong simbahan. Ang altar na inakala ni Marcus na magdadala sa kanya sa rurok ng kayamanan, ay ang mismong entablado na ginamit ko para ibaon siya sa impyerno ng kahirapan habambuhay.