Tatlong taon akong nakipagrelasyon online sa isang lalaking akala ko’y simpleng mekaniko lang sa probinsya.

Ang hindi niya alam… lahat ng litrato na ipinadala ko sa kanya ay larawan ng pinsan kong may apat nang anak at laging naka-daster sa bahay.

 

Ako si Mara Villanueva, dalawampu’t limang taong gulang, at may-ari ng maliit na karinderya malapit sa pantalan sa Iloilo.

 

Sanay ako sa magulong buhay doon—sigawan ng mga kargador, amoy ng dagat, at tunog ng barko tuwing madaling-araw.

 

Araw-araw akong nagbebenta ng batchoy at pritong pusit para mabuhay.

 

Tatlong taon na ang nakalipas, may nakilala akong lalaki sa isang online group tungkol sa lumang motorsiklo.

 

Ang username niya ay “TambaySaPier”.

 

Noong una, puro makina at motorsiklo lang ang usapan namin.

 

Hanggang sa naging tungkol na ito sa buhay.

 

Sa mga pangarap.

 

Sa lungkot.

 

At sa mga gabing hindi makatulog.

 

Sabi niya, mekaniko raw siya sa isang maliit na isla sa Palawan.

 

Mahina raw ang signal doon.

 

At minsan, nawawala siya nang halos dalawang linggo.

 

Akala ko talaga simpleng lalaki lang siya.

 

Habang tumatagal, nagsimula siyang humingi ng litrato ko.

 

Pero insecure ako noon.

 

Hindi dahil pangit ako.

 

Kundi dahil takot akong madismaya siya kapag nakita niya ako.

 

Kaya lahat ng ipinapadala kong litrato ay kay pinsan Celia—mataba, kulot ang buhok, laging may bimpo sa balikat, at naka-house dress araw-araw.

 

Tuwing magsesend ako ng picture, iisa lang lagi ang sagot niya:

 

“Maganda ka pa rin.”

 

Akala ko binobola lang niya ako.

 

Pero habang tumatagal… nahulog na ako sa kanya.

 

Hindi dahil sa mukha niyang halos hindi ko makita nang maayos sa mga litrato niya.

 

Kundi dahil sa paraan ng pag-aalaga niya sa akin.

 

Kahit sa cellphone lang.

 

Noong nilagnat ako, halos tatlong gabi siyang hindi natulog kakatawag sa akin.

 

Noong nasunugan ang katabing tindahan namin, siya agad ang nagpadala ng pera kahit tumanggi ako.

 

At tuwing madaling-araw, lagi niyang unang tanong:

 

“Kumain ka na ba?”

 

Minsan napaisip ako…

 

Baka totoo talagang may pag-ibig kahit hindi pa kayo nagkikita.

 

Hanggang sa isang gabi, bigla siyang nag-message:

 

“May mission—este, trabaho ako sa Iloilo next month. Gusto kitang makita.”

 

Natigilan ako.

 

Mission?

 

Pero mas kinabahan ako sa salitang “makita”.

 

Dahil hindi naman talaga ako ang babaeng nasa litrato.

 

Tatlong gabi akong hindi nakatulog.

 

Sa huli, nagdesisyon akong sabihin na lang ang totoo kapag nagkita kami.

 

Bahala na kung ano mangyari.

 

Araw ng pagkikita namin, alas-singko pa lang ng umaga gising na ako.

 

Nag-ayos ako nang todo.

 

First time kong magpa-salon matapos ang dalawang taon.

 

Isinuot ko ang cream-colored na dress at ang hikaw na iniwan ng nanay ko bago siya namatay.

 

Pagdating ko sa Iloilo River Esplanade, parang lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba.

 

Eksaktong alas-diyes, may humintong itim na SUV sa harap ko.

 

Pagkabukas ng pinto—

 

bumaba ang isang lalaki.

 

Matangkad.

 

Maitim.

 

Malapad ang balikat.

 

Naka-itim na polo shirt at jeans, pero halatang sanay ang katawan niya sa mabibigat at delikadong trabaho.

 

May mahaba siyang peklat sa leeg.

 

At ang mga mata niya…

 

parang kayang patahimikin ang buong paligid.

 

Dire-diretso siyang lumapit sa akin.

 

Huminto sa harap ko.

 

“Mara?”

 

“O-oo…”

 

Matagal niya akong tinitigan.

 

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

 

“At least… mas maganda ka kaysa sa inaasahan ko.”

 

Namula agad ako.

 

“Hindi ka galit?”

 

“Bakit naman ako magagalit?”

 

“Hindi ako ’yung nasa picture.”

 

“Matagal ko nang alam.”

 

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

 

“A-anong ibig mong sabihin?”

 

“Sa repleksyon ng rice cooker sa likod ng pinsan mo… nakita kita.”

 

Nanlaki ang mata ko.

 

“At noong nag-video call tayo dati, ni-record ko tapos pina-zoom ko.”

 

“Ang creepy mo!”

 

Napatawa siya.

 

Iyon ang unang beses kong marinig siyang tumawa nang gano’n.

 

Malalim.

 

Mainit.

 

Nakakahawa.

 

Pero bago pa ako makapagsalita—

 

biglang may tatlong police mobile na huminto sa kabilang kalsada.

 

Sunod-sunod na bumaba ang mga armadong pulis.

 

Napaatras ako sa gulat.

 

May isang batang opisyal na mabilis na tumakbo papunta sa amin.

 

“Sir!”

 

Sabay saludo.

 

Napalingon ako sa lalaking nasa harap ko.

 

Kalmado lang siya.

 

Parang normal lang ang lahat.

 

“Ready na po ang team. Hinihintay na lang po namin ang utos ninyo.”

 

Nanginginig akong nagtanong:

 

“A-anong nangyayari?”

 

Tahimik siya sandali.

 

Pagkatapos ay dahan-dahang inilabas ang ID mula sa bulsa niya.

 

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakita ko ang tunay niyang pangalan.

 

CAPTAIN LEON DELA CRUZ

PNP SPECIAL ACTION FORCE

 

Parang tumigil ang mundo ko.

 

“Sabi mo mekaniko ka lang…”

 

“Marunong naman talaga akong mag-ayos ng makina.”

 

“Bakit mo ako niloko?”

 

Hindi siya agad sumagot.

 

Sa halip, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

 

Mainit.

 

Matigas.

 

“At ikaw?”

 

“…”

 

“Hindi mo rin naman ginamit ang totoong pagkatao mo noong nakilala mo ako.”

 

Wala akong naisagot.

 

Pero eksaktong sandaling iyon—

 

isang pulis ang nagmamadaling tumakbo palapit.

 

“Sir! Nahanap na po namin ang target!”

 

Biglang nagbago ang mukha ni Leon.

 

Nawala ang lambing.

 

Napalitan ng malamig at mapanganib na tingin.

 

“Nasaan?”

 

“Sa lumang warehouse malapit sa pier.”

 

Tumango siya.

 

Pagkatapos ay tumingin muli sa akin.

 

Mahina ang boses niya.

 

“Mara… may isang bagay akong hindi sinabi sa ’yo.”

 

“A-ano ’yon?”

 

“Hindi aksidente ang pagkakakilala natin.”

 

Natulala ako.

 

“At ang tatay mo…”

 

Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.

 

“…siya ang dahilan kung bakit tatlong taon kitang hinanap.”

 

Natigilan ako.

Parang nawalan ng tunog ang buong paligid matapos sabihin ni Leon ang mga salitang iyon.

“…siya ang dahilan kung bakit tatlong taon kitang hinanap.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“A-anong ibig mong sabihin?”

Hindi agad sumagot si Leon.

Sa halip, tumingin muna siya sa mga pulis sa likuran niya bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

“Hindi dito ang tamang lugar para pag-usapan ’to.”

Pagkatapos noon, dahan-dahan niya akong hinila papunta sa SUV.

Parang lutang akong sumunod.

Habang bumibiyahe kami, hindi ko mapigilang mapatitig sa kanya.

Tatlong taon.

Tatlong taon kong inisip na isa lang siyang simpleng lalaking nakilala ko online.

Pero ngayon…

pakiramdam ko hindi ko talaga siya kilala.

Pagdating namin sa isang lumang gusali malapit sa pier, agad kaming sinalubong ng ilang armadong pulis.

“Area secured, Sir.”

Tumango si Leon.

Pagkatapos ay humarap siya sa akin.

“Mara… may alam ka ba sa trabaho ng tatay mo noon?”

Umiling ako.

“Noong bata ako, sinabi ni Mama na namatay siya sa aksidente sa dagat.”

Tahimik siyang napapikit sandali.

“Hindi ’yon ang totoo.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Ang tatay mo, si Ernesto Villanueva… dating undercover informant ng SAF.”

Napatayo ako bigla.

“H-hindi totoo ’yan.”

“Totoo.”

Humugot siya ng maliit na lumang litrato mula sa wallet niya.

Iniabot sa akin.

At doon ko nakita—

isang batang si Leon.

Siguro mga dose anyos.

Katabi niya ang isang lalaking pamilyar na pamilyar ang mukha.

Ang tatay ko.

Nanginginig ang kamay ko.

“Magkaibigan sila ng tatay ko,” mahina niyang sabi.

“Ang ama mo ang nagligtas sa buhay ng pamilya namin noong bata pa ako.”

Tuluyan akong natahimik.

“Pero habang nasa isang operasyon siya laban sa smuggling syndicate sa Visayas… may nangyaring pagtataksil.”

“Anong klaseng pagtataksil?”

“May traydor sa loob.”

Parang unti-unting bumibigat ang hangin.

“Ang operasyon na ’yon ang dahilan kung bakit nawala ang tatay mo.”

Nanlabo ang paningin ko.

“Hindi siya namatay sa aksidente?”

Hindi sumagot si Leon.

At sapat na ang katahimikan niya para maintindihan ko ang lahat.

Pakiramdam ko biglang bumigay ang mga tuhod ko.

Agad niya akong inalalayan.

“Mara.”

“Buhay pa ba siya?”

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos ay mahina siyang tumango.

Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.

“A-anong sabi mo?”

“Anim na buwan na naming sinusubaybayan ang sindikato.”

“Teka…”

Bigla akong napaatras.

“Kaya mo ako nilapitan?”

Hindi siya sumagot agad.

At doon ko nakuha ang sagot.

Tumulo ang luha ko.

“Noong una… ginagamit mo lang ako?”

“Mara—”

“Sinungaling ka rin pala.”

“Mahal kita.”

“Mula kailan?!”

“Mula noong tinuruan mo akong magluto ng batchoy sa video call.”

Natigilan ako.

Namumula ang mga mata niya.

“Hindi ko planong mahulog sa ’yo.”

“Tapos bakit hindi mo sinabi agad ang totoo?”

“Dahil ayokong madamay ka.”

Bigla kaming napatigil nang may isang pulis na mabilis na lumapit.

“Sir! Gumagalaw na ang target!”

Mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Leon.

Agad siyang naging seryoso.

“Nasaan?”

“Warehouse 12.”

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

“Mara… kailangan kong tapusin ’to.”

Bago pa ako makapagsalita, bigla niyang inilabas ang isang maliit na silver pendant mula sa bulsa niya.

Napatitig ako roon.

Dahil eksaktong kapareho iyon ng pendant ng nanay ko.

“Ito ang kalahati ng pendant ng tatay mo.”

Tuluyan akong napaluha.

“Kapag natapos ’to… dadalhin kita sa kanya.”

Pagkatapos noon, mabilis siyang tumalikod.

“Leon!”

Huminto siya.

Nanginginig ang boses ko.

“Bumalik ka.”

Dahan-dahan siyang lumingon.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata ng isang lalaking akala ko’y hindi natatakot sa kahit ano.

Ngumiti siya nang mahina.

“Palagi naman akong bumabalik sa ’yo.”

Pagkatapos noon, mabilis siyang sumama sa team niya.

At naiwan akong mag-isa.

---

Mahigit tatlong oras akong naghihintay.

Tatlong oras na parang tatlong taon.

Naririnig ko ang mga sirena sa malayo.

May mga putok.

May ambulansya.

At bawat segundo, pakiramdam ko mababaliw ako sa kaba.

Hanggang sa bumukas ang pinto.

Mabilis akong napatayo.

At nakita ko siya.

Si Leon.

May dugo sa gilid ng noo.

Punit ang manggas.

Pero buhay.

Agad akong tumakbo papunta sa kanya.

At bago pa siya makapagsalita—

mahigpit ko na siyang niyakap.

Tahimik lang siya.

Pagkatapos ay marahan akong niyakap pabalik.

“Okay lang ako,” bulong niya.

Humagulhol ako.

“Akala ko…”

“Hindi kita iiwan.”

Mahigpit kong hinawakan ang polo niya.

“Bwesit ka.”

Mahina siyang natawa.

“Mahal mo pa rin naman ako.”

Hindi ako nakasagot.

Kasi totoo.

Kahit galit ako.

Kahit nasaktan ako.

Mahal ko pa rin siya.

---

Kinabukasan, isinakay niya ako sa isang bangka papunta sa maliit na isla sa Guimaras.

Tahimik ang buong biyahe.

Pero pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko sa kaba.

Pagdating namin sa isang maliit na kubo malapit sa dagat, huminto si Leon.

Tahimik niyang hinawakan ang kamay ko.

“At kahit anong mangyari… nandito lang ako.”

Pagpasok ko sa loob—

may isang lalaking nakaupo sa wheelchair.

Payat.

Maraming puting buhok.

Pero—

“Tatay…”

Biglang nanginig ang balikat niya.

Dahan-dahan siyang lumingon.

At sa unang pagkakataon matapos ang halos dalawampung taon—

nakita kong muli ang ama ko.

“M-Mara…”

Tuluyan akong napaiyak.

Mabilis akong lumuhod sa harap niya.

At mahigpit ko siyang niyakap.

Pareho kaming umiiyak.

Paulit-ulit lang niyang sinasabi:

“Anak… patawad…”

Nalaman ko kalaunan na matapos siyang mabuking ng sindikato noon, itinago siya ng SAF para protektahan kami.

Pero dahil delikado pa rin ang mga taong humahabol sa kanya, hindi siya puwedeng bumalik noon.

At si Leon…

siya pala ang nangakong hahanapin ako balang araw.

Tinupad niya.

Kahit hindi niya inaasahang mamahalin niya ako nang totoo.

---

Anim na buwan matapos mahuli ang buong sindikato, bumalik sa normal ang buhay namin.

Pero may isang bagay na hindi na bumalik sa dati.

Si Leon.

Dahil halos araw-araw na siyang nasa karinderya ko.

Minsan siya pa ang nagseserve ng batchoy.

At tuwang-tuwa ang mga estudyante dahil “guwapo raw ang bagong waiter.”

Pero ang pinakaayaw ko?

Lahat sila nilalandi siya gamit ang tingin.

“Sir, pwede pong pa-picture?”

Ngumingiti naman ang bwesit.

Hanggang isang araw, hindi ko na napigilan.

“Huwag ka ngang ngumiti sa iba.”

Napataas ang kilay niya.

“Nagseselos ka?”

“Hindi.”

“Talaga?”

“Konti lang.”

Bigla siyang natawa.

Pagkatapos ay inilapag ang apron niya.

At sa harap ng buong karinderya—

lumuhod siya.

Nanlaki ang mata ko.

“Leon?!”

May inilabas siyang maliit na kahon.

At bago pa ako makahinga—

binuksan niya iyon.

Singsing.

“Mara Villanueva.”

Ngumiti siya habang nakatingin diretso sa akin.

“Tatanggapin mo ba ang isang mekaniko… na minsan ding nagsinungaling sa ’yo?”

Humagulgol ako sa iyak habang tumatawa.

“Siraulo ka talaga.”

“So… oo ba?”

Hindi ko na siya pinatagal pa.

“Oo.”

Biglang nagsigawan ang buong karinderya.

May mga pumalakpak.

May nag-video.

At si pinsan Celia?

Siya pa mismo ang sumigaw:

“BUTI NAMAN! AKALA KO AKO TALAGA ANG PAPAKASALAN!”

Tuluyan kaming nagtawanan.

At habang nakayakap ako kay Leon, doon ko narealize—

Minsan, kahit nagsimula sa kasinungalingan ang isang relasyon…

maaari pa rin pala itong humantong sa totoong pagmamahal.

At sa wakas…

natagpuan din ako ng taong hindi kailanman sumuko sa paghahanap sa akin.