Tatlong buwan na ang nakalipas mula noong araw na hawak ko ang annulment papers habang lumalabas sa City Hall ng Quezon City. Akala ko noon, hindi ko na muling makikita ang lalaking iyon habambuhay.
Tatlong buwan na ang nakalipas mula noong araw na hawak ko ang annulment papers habang lumalabas sa City Hall ng Quezon City. Akala ko noon, hindi ko na muling makikita ang lalaking iyon habambuhay.
Malakas ang ulan sa Maynila nang araw na iyon.
Bumabagsak ang tubig-ulan sa malamig na hagdan ng gusali.
Lumapit ang assistant ni Adrian Villanueva habang may hawak na payong at iniabot sa akin ang isang itim na sobre.
“Mrs. Villanueva… ah, Miss Sofia. Ipinapabigay po ito ni Sir Adrian.”
Tiningnan ko ang makapal na sobre pero hindi ko tinanggap.
“Hiwalay na kami.”
“Hindi na ako bahagi ng pamilyang Villanueva.”
Natigilan ang assistant.
Ilang metro ang layo, nakatayo si Adrian sa ilalim ng bubong habang may kausap sa telepono.
Naka-itim siyang polo, bahagyang nakaluwag ang kurbata, at malamig ang dating ng mukha niya sa ilalim ng ilaw ng Makati.
Mababa ngunit puno ng awtoridad ang boses niya.
“Wala akong pakialam kung tumututol sila.”
“Kailangang mapirmahan ngayong gabi ang kontrata sa Delacruz Group.”
“Ayaw kong makarinig ng salitang failure.”
Mula umpisa hanggang huli…
Hindi niya ako nilingon kahit minsan.
Kahit noong pumipirma kami ng annulment papers.
Tinanong kami ng staff:
“May dispute po ba sa paghahati ng properties?”
Maikli niyang sagot:
“Wala.”
Pero sinabi ko:
“Meron.”
Doon lang siya tumingin sa akin.
Malamig ang mga mata niya na parang hindi niya ako minahal kailanman.
“Ano pa bang gusto mo?”
Napangiti ako nang mapait.
“Yung bahay sa Pasig ay minana ko sa nanay ko bago pa tayo ikasal.”
“Bakit nakalagay sa transfer papers ng Villanueva family?”
Sinilip niya ang dokumento saka malamig na nagsalita:
“Typographical error.”
Typographical error.
Tatlong salitang napakagaan.
Parang noong birthday ko at sinabi niyang:
“Busy kasi ako.”
Parang noong unang Pasko namin bilang mag-asawa at iniwan niya akong mag-isa sa simbahan dahil may business trip siya sa Singapore.
Parang noong naospital ako dahil sa dengue…
Assistant niya ang pumirma sa operation papers.
Mabilis na binawi ng assistant ang dokumento para ipaayos.
Habang ako naman ay tahimik lang na nakatingin sa lalaking minahal ko sa loob ng pitong taon.
Napakailap na niya ngayon.
Paglabas ko ng City Hall, biglang tumunog ang cellphone ko.
Mama niya.
“Sofia, hindi ba puwedeng maghintay muna kayo ni Adrian?”
“May malaking merger ang Villanueva Group sa pinakamalaking bangko sa Cebu. Kapag lumabas ang balita ng annulment ninyo, babagsak ang stocks.”
Mahigpit kong hinawakan ang phone.
“Tita…”
“Tapos na po kami.”
Tahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:
“Hindi ka talaga marunong umintindi ng mas malaking bagay.”
Napatawa ako nang mapait.
Mas malaking bagay.
Sa mata ng pamilyang Villanueva…
Hindi nila ako itinuring na tunay na manugang.
Isa lang akong dekorasyon para magmukhang “perfect family man” si Adrian sa media.
Dumaan ang itim niyang Rolls-Royce sa harap ko.
Sarado ang tinted window.
Walang lumingon.
Simple lang ang dahilan ng hiwalayan.
Sabi niya:
“Hindi tayo compatible.”
Tinanong ko:
“Tatlong taon tayong kasal bago mo napansin iyon?”
Matagal siyang nanahimik bago nagsalita.
“Sorry.”
Sumagot ako:
“Ayaw ko ng sorry mo.”
Pero sa huli…
Pumirma pa rin ako.
Dahil napakalaki ng kapalit.
Limampung milyong piso.
Isang penthouse na tanaw ang buong Manila Bay.
At isang confidential agreement tungkol sa kasal namin.
Bago ako pumirma, huling beses ko siyang tinanong.
“May iba ka na bang babae?”
Tumingin siya sa akin.
Kalma. Malamig. Nakakasakit.
“Sofia.”
“Kung gusto mong isipin iyan… wala na akong magagawa.”
Hindi umamin.
Hindi rin tumanggi.
Hinayaan lang niya akong malunod sa mga pagdududa gabi-gabi.
Pagkatapos ng annulment, lumipat ako sa bagong penthouse.
Maganda ang bahay.
Sobrang laki na bawat hakbang ko ay may kasamang echo ng kalungkutan.
Hindi ako makatulog gabi-gabi.
Napapanaginipan kong may kasama siyang ibang babae sa Shangri-La habang kinukuhanan sila ng media.
Napapanaginipan kong inilapag ng mama niya ang tasa ng tsaa saka malamig na sinabi:
“Isang babaeng galing Tondo tulad mo ay hindi dapat nangangarap maging Villanueva.”
At madalas…
Napapanaginipan ko rin ang araw ng kasal namin.
Nakatayo akong mag-isa sa altar ng Manila Cathedral.
Habang ang groom ko ay nasa labas, kausap ang investors niya sa telepono.
Tatlong linggo matapos ang annulment…
Bigla akong nagsimulang magsuka.
Akala ko ulcer lang dahil sa stress.
Hanggang sa sinabi ng babae sa botika:
“Ma’am, mas mabuting mag-pregnancy test muna kayo.”
Dalawang pulang linya.
Napakalinaw.
Napakatingkad.
Napatulala ako sa banyo.
Parang nawalan ng laman ang utak ko.
Tatlong buwan na kaming hiwalay.
At ang batang ito…
Anak ni Adrian.
Tinawagan ko ang best friend kong si Camille.
Halos mapasigaw siya sa kabilang linya.
“PREGNANT KA?!”
“Kay Adrian Villanueva?!”
“…Oo.”
“Sinabi mo na ba sa kanya?”
“Hindi pa.”
“Bakit hindi?!”
Tahimik akong tumingin sa maulang langit sa labas ng bintana.
“Tapos na kami.”
Tahimik si Camille sandali bago nagsalita.
“Sofia… alam mo bang obsessed ang Villanueva family sa heirs?”
“Daang bilyon ang halaga ng kumpanya nila ngayon.”
“Kapag nalaman nilang dala mo ang unang anak ni Adrian…”
Hindi pa ako nakakasagot—
Biglang tumunog ang doorbell.
Isang beses.
Pagkatapos ay sunod-sunod.
Parang nagmamadali.
Napakunot-noo ako habang papunta sa pinto.
At nang buksan ko iyon—
Nanlamig ang buong katawan ko.
Nakatayo sa labas si Adrian Villanueva.
Basang-basa sa ulan ang polo niya.
Namumula ang mga mata na parang nagmaneho siya sa gitna ng bagyo para lang makarating dito.
At sa likod niya…
Nakatayo ang mama niya kasama ang tatlong abogado.
Direktang bumagsak ang tingin ni Adrian sa tiyan ko.
Paos ang boses niya nang magsalita.
“Sofia…”
“Totoo bang buntis ka?”
Nanigas ang kamay ko sa hawakan ng pinto.
Hindi ko alam kung paano nila nalaman.
Pero sa paraan ng paghinga ni Adrian… sa mga matang iyon na ngayon ko lang nakitang may takot… alam kong hindi ito simpleng pagbisita.
Tahimik ang buong hallway ng penthouse.
Tanging tunog lang ng malakas na ulan sa labas ang maririnig.
Mabagal akong umurong ng isang hakbang.
“Ano’ng ginagawa ninyo rito?”
Bago pa makasagot si Adrian, nagsalita agad ang mama niya.
“Sofia, kailangan nating pag-usapan ang bata.”
Bata.
Hindi “apo.”
Hindi “kamusta ka.”
Kundi bata.
Parang negosyo na naman.
Bigla akong natawa nang mapait.
“Napakabilis ninyong nalaman.”
Humigpit ang panga ni Adrian.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“At bakit ko sasabihin?”
Tahimik siya.
Sa unang pagkakataon matapos ang annulment namin… nakita kong nawalan siya ng sagot.
Tumawa ako nang mahina.
“Noong umalis ako sa buhay mo, ni minsan hindi mo ako hinabol.”
“Noong pumirma tayo ng annulment papers, ni hindi mo ako nilingon.”
“Ngayon lang dahil may anak ako?”
“Saka ka biglang sumulpot?”
Namutla ang mukha ng mama niya.
“Sofia, hindi ganoon—”
“Kung hindi ganoon, ano po?”
Malamig ang boses ko.
“Bigla ninyo akong naalala dahil may tagapagmana na?”
Tahimik ang lahat.
Maging ang tatlong abogado sa likod nila ay hindi makatingin sa akin.
Huminga nang malalim si Adrian.
“Sofia… puwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
Ayokong pumayag.
Pero pagod na pagod na rin akong tumakas.
Kaya sa huli, pinapasok ko sila.
Pagkapasok na pagkapasok ng mama niya, agad niyang nilibot ng tingin ang penthouse.
Tahimik.
Parang ngayon lang niya napansing ganito ako namuhay mag-isa matapos nilang sirain ang kasal ko.
Samantalang si Adrian…
Diretso lang ang tingin sa akin.
Parang natatakot siyang mawala ako kapag kumurap siya.
Pagkaalis ng mama niya at ng mga abogado sa sala para bigyan kami ng privacy, nanatili kaming tahimik sa dining area.
Ang pagitan namin ay isang mahabang mesa.
Parang simbolo ng distansyang nilikha namin sa isa’t isa.
Una siyang nagsalita.
“Kailan mo nalaman?”
“Tatlong linggo na.”
“At hindi mo talaga balak sabihin sa akin?”
Napatawa ako.
“Adrian, noong sinabi mong hindi tayo compatible…”
“Tinapos mo ang lahat.”
Napapikit siya sandali.
Parang may mabigat na bagay na unti-unting dumudurog sa kanya mula sa loob.
Pagmulat niya, namumula na ang mga mata niya.
At doon ko unang naramdaman na may mali.
Hindi si Adrian ang tipo ng lalaking madaling masaktan.
Hindi siya umiiyak.
Hindi siya nagpapakita ng kahinaan.
Pero ngayon…
Parang ibang tao ang nasa harap ko.
“Sofia…”
“Hindi dahil may ibang babae kaya ako nakipaghiwalay.”
Natawa ako nang mahina.
“Tatlong buwan na tayong hiwalay. Hindi na mahalaga.”
“Mahalaga sa akin.”
Mariin ang boses niya.
“At gusto kong malaman mo ang totoo.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan niyang inilabas ang isang folder mula sa bag niya.
At nang makita ko ang logo ng hospital sa ibabaw—
Biglang nanlamig ang mga kamay ko.
Hindi ako makahinga.
Nanginginig kong binuksan iyon.
Medical records.
MRI scans.
Diagnosis papers.
Unti-unting lumabo ang paningin ko habang binabasa ang mga salita.
Brain tumor.
High risk.
Emergency surgery recommended.
Petsa?
Anim na buwan bago kami naghiwalay.
Dahan-dahan akong napatingin kay Adrian.
Tahimik siyang nakaupo roon.
At sa unang pagkakataon…
Mukha siyang pagod na pagod.
“Akala ko mamamatay ako.”
Mahina niyang sabi.
Parang bawat salita ay mabigat ilabas.
“Sinabi ng doktor na fifty-fifty ang operasyon.”
“Natatakot ako.”
Parang may humawak sa puso ko at dahan-dahang pinisil iyon.
Hindi ako makapagsalita.
“Hindi ko kayang hilahin ka pababa kasama ko.”
“Kaya inayos ko ang annulment.”
“Kaya binigay ko lahat ng kaya kong ibigay sa’yo.”
“Tinitiyak ko lang na kahit mawala ako…”
“Hindi ka mahihirapan.”
Tumulo ang unang luha ko nang hindi ko namamalayan.
“Bakit…”
Paos ang boses ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napangiti siya nang mapait.
“Kilala kita.”
“Kapag sinabi ko, hindi ka aalis.”
At tama siya.
Hindi talaga ako aalis.
Kahit gaano kahirap.
Kahit gaano kasakit.
Tahimik akong umiiyak habang hawak ang medical papers.
Samantalang si Adrian ay nakatingin lang sa akin na parang natatakot siyang lapitan ako.
“Successful ang surgery.”
Mahina niyang sabi.
“Nasa recovery stage na ako ngayon.”
“Kaya noong malaman kong buntis ka…”
Naputol ang boses niya.
Humigpit ang pagkakahawak niya sa kamao.
At doon ko nakita.
Takot.
Tunay na takot.
“Sofia…”
“Puwede ba akong humingi ng isa pang pagkakataon?”
Tahimik ang buong penthouse.
Naririnig ko lang ang malakas na tibok ng puso ko.
Pitong taon ko siyang minahal.
Tatlong taon bilang asawa.
At sa loob ng tatlong buwan matapos kaming maghiwalay…
Araw-araw kong pinilit kalimutan siya.
Pero ngayong nasa harap ko siya…
Narealize kong hindi pala talaga nawala ang pagmamahal ko.
Nasaktan lang ito nang sobra.
Huminga ako nang malalim.
“At paano kung saktan mo ulit ako?”
Agad siyang sumagot.
“Hindi na.”
Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin.
Hindi siya katulad ng dating Adrian Villanueva na malamig at imposibleng basahin.
Ngayon…
Parang lalaki lang siyang takot mawalan ng pinakamahalagang tao sa buhay niya.
Dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko.
At bago ko pa mapigilan—
Mahigpit niya akong niyakap.
Ramdam ko ang panginginig ng katawan niya.
“Sofia…”
“Sorry.”
Paulit-ulit.
Parang iyon lang ang alam niyang sabihin.
Tahimik akong umiyak sa balikat niya.
Sa wakas…
Pagkatapos ng lahat ng sakit…
Niyakap ko rin siya pabalik.
—
Makalipas ang walong buwan, isinilang ko ang isang malusog na baby girl.
Buong ospital sa St. Luke’s ay halos mabaliw dahil sa sobrang protective ni Adrian.
Halos ayaw niya akong bitawan kahit isang segundo.
At noong unang beses niyang kargahin ang anak namin…
Tahimik siyang umiyak.
Ang lalaking kinatatakutan ng buong business world ng Pilipinas…
Nanginginig habang hawak ang maliit naming sanggol.
Napatawa ako habang nakahiga sa hospital bed.
“Adrian.”
Napatingin siya agad.
“Hmm?”
“Hindi tayo compatible, remember?”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay natawa rin sa wakas.
Yung totoo.
Yung malaya.
Dahan-dahan siyang yumuko at hinalikan ang noo ko.
“Siguro nga.”
“Pero mahal pa rin kita.”
At sa pagkakataong iyon…
Habang hawak niya ako at ang anak namin sa gitna ng malamig na ilaw ng ospital—
Naramdaman kong matapos ang lahat ng unos…
Nakaharap din namin ang tahanan na matagal naming hinahanap.